Welkom



                                                   

                                                   Welkom bij Mareiki  roos

Mareiki is de combinatie van mijn naam Marianne en Reiki samen..Deze blog is gestart op 21-3-2012, de uitkomst van deze datum is 11. In de Meestergetallen betekent de 11 openstaan en openzetten voor nieuwe inzichten, ideeën, wijsheid en inspiratie te delen met anderen. En deel  deze graag uit zodat we als mensen van elkaar kunnen leren. Voel je vrij in liefde en licht..

 

Welkom op mijn blog, Marianne

Welkom op mijn blog, Marianne

 

 

Reiki..

Het goudwitte licht staat in de spirituele wereld bekend om haar werking om ons te beschermen. Een warme liefdevolle energie die ons Christus of Boeddha bewustzijn doet ontwaken in ons inner self en rondom ons heen.

Andere energieën delen die in verbinding staan met de gouden energie, want Reiki betekent letterlijk Universele levensenergie. Deze energieën zijn via cursussen en inwijdingen door mezelf gevolgd. Naast deze mooie gedeelde energieën is er ook informatie over allerlei zaken en onderwerpen.

Reiki is een pracht energiesysteem waar mee je kunt werken, zeker om Reiki op afstand te geven is het perfect. Het lost veel  blokkades op die door werkt naar het positieve voor lichaam en geest.

Dolfijnen Reiki is een heerlijke energie met het speels gevoel van de dolfijntjes.

Dieren Reiki in full spectrum aan hulp voor onze dierenvriendjes.

Bach bloesems zijn een mooie aanvulling op Reiki..

Chakraleer tesamen met kennis van de aura is ook een pracht aanvulling op Reiki.

Dit alles tesamen een mooi energiesysteem met een breed kennis en leerzame teksten.

 

logoklein Usui

Het is niet goed om je wonden te negeren


Het is niet goed om je wonden te negeren

We hebben allemaal wonden, maar ze zijn niet allemaal hetzelfde. Sommige wonden zijn succesvol te overwinnen, terwijl anderen wat meer tijd nodig hebben om te genezen.

Het negeren van die wonden is meestal niet de beste optie. Het bedekken van de wonden zodra ze ontstaan zorgt er vaak voor dat ze geïnfecteerd raken. Vroeg of laat zal de wond weer open gaan en beginnen te bloeden. Het is waar dat als we hem schoonhouden en open laten, het pijnlijk kan zijn, maar het zal ook sneller genezen.

“De wonden betekenen niet dat je hebt verloren. Ze betekenen dat je ergens genoeg om geeft om ervoor te vechten.”

Tijd geneest niet alle wonden

Gevangen

Het gezegde “de tijd geneest alle wonden” is een leugen die vaak wordt herhaald. Tijd geneest zelfs helemaal niets als we niet goed voor de wonden zorgen. Het is duidelijk dat tijd een vriend kan zijn, maar alleen als de wond op de juiste manier dichtgroeit.

Hoe weet ik of de wond is dichtgegroeid? Als je geen woede meer bij je draagt, is de wond dichtgegroeid. Je zal weten wanneer je er klaar voor bent om die tijd te nemen, want je weet dat er een deur gesloten is.

Ga er niet van uit dat de tijd je zal genezen. Natuurlijk, we hebben genoeg voorbeelden uit onze levenservaring waarin we hebben geprobeerd om de pijn uit angst te negeren, maar het negeren van een situatie zal er alleen maar voor zorgen dat het langer blijft duren en de genezing zal uiteindelijk veel zwaarder zijn.

“Lang geleden leerde ik dat ik mijn wonden onder ogen moest zien om ze te kunnen genezen.”

-Paulo Coelho-

Als je de tijd voorbij laat gaan, doe je eigenlijk niet meer dan een pleister op de wond plakken zodat je niet kunt zien dat hij bloedt. Maar je bent je er wel van bewust dat hij bloedt en je zou er voor moeten zorgen. Als hij pijn doet, probeer je hem te bedekken en hoop je dat de tijd zijn taak doet, maar dat heb je mis.

Je moet jezelf niet afleiden

Magie

Afleiding houdt ons bezig terwijl we bedekken of negeren waar we onder lijden. Maar wat gebeurt er als we alleen zijn? Wat gebeurt er als je geen plannen hebt die je afleiden?

Afleiding verdooft ons, terwijl we er ons diep van binnen wel van bewust zijn dat we ergens onder lijden, dat we pijn hebben. Denk eraan dat afleiding tijdelijk is en dat de pijn vroeger of later wel weer de kop op zal steken.

“Het genezen van de wonden en verder gaan met leven is niet makkelijk, maar het is wel de manier…”

-Paulo Coelho-

Leid jezelf niet af; ga de confrontatie aan met de pijn. Niemand vindt het fijn om iets onder ogen te zien dat pijnlijk is, maar het is beter om het nu te doen en het niet uit te stellen totdat het op een manier naar boven komt die je niet verwacht. Nu is het moment. Genees de wonden.

Je moet sterk zijn

Natuurlijk moet je dit doen en je moet sterk zijn. Soms vertellen mensen je dat wonden van binnen pijnlijker zijn dan wonden aan de buitenkant van je lichaam. Dit is normaal.

Je kunt sterk zijn. Je kunt sterk zijn om vol te houden en niet in de verleiding van afleiding en de tijd afwachten terecht te komen, want je weet dat dat niet de beste manier is om de pijn te overwinnen, want het zal alleen maar meer pijn doen op den duur.

Heb jij ook wel eens gehoord dat je dingen die je vandaag kunt doen niet tot morgen uit moet stellen? Nou, je kunt dit hier ook toepassen. Als je de deur vandaag op slot kunt doen, doe het dan. Laat het niet liggen tot morgen omdat je bang bent voor wat er zou kunnen gebeuren.

“Er wordt vaak gezegd dat tijd alle wonden heelt. Hier ben ik het niet mee eens. De wonden blijven. Na verloop van tijd zal de geest zijn gezondheid behouden, opvullen met littekenweefsel en de pijn zal verminderen, maar altijd blijven.”

-Rose Kennedy-

Het is duidelijk dat we altijd hoop blijven houden en dat het daarom zo moeilijk is om de vallen van de tijd en afleiding los te laten. Maar wat is het waard? Tenslotte weet je wat het resultaat zal zijn.

Elf

Het is belangrijk dat je wegblijft van alles dat voorkomt dat je je wonden onder ogen kunt zien. Iedere keer dat je ernaar kijkt zal het pijn doen en als je erover nadenkt zal je eronder lijden. Maar maak je geen zorgen. Wees sterk en houd vol. De pijn zal minder lang duren als je hem nu onder ogen ziet en het niet uitstelt. Het is tijd om je wonden te helen.

Bron: http://verkenjegeest.com/is-goed-om-wonden-negeren/

Nog tijd, noch hulp kan je wonden helen. Je moet het allemaal zelf doen. Wel kun je om hulp vragen of begeleiding bij het verwerken, maar dan nog komt het op jezelf neer en op niemand anders…

De ene HSP-er is de andere niet. Welk type herken jij?


HSP is een wetenschappelijk aangetoond kenmerk van het zenuwstelsel. Het is geen label, diagnose van een ziekte of ‘iets alternatiefs’. Ieder mens is uniek, niemand heeft exact dezelfde ogen en dus ook ieder hoogsensitief persoon heeft niet dezelfde sensitiviteit. De mate waarin je profijt of last hebt van je HSP is voor iedereen verschillend, afhankelijk van bijvoorbeeld je jeugd, je eigen rugzak met levenservaringen, in welke omgeving en met wie je bent, je eigen aangeleerde mechanismes om te dealen met situaties waar je jezelf in begeeft, je draaglast, draagkracht en zelfzorg.

Wanneer ben je hoogsensitief?
Elaine Aron, de Amerikaanse psychologe, die de term HSP de wereld in bracht, onderscheid 4 kenmerken.

  1. sensorische gevoeligheid. Dan ben je gevoelig voor licht, geluid of andere zintuiglijke prikkels zoals prikkende labeltjes van kleding, kou of warmte.
  2. emotionele intensiteit, zoals bijvoorbeeld het aanvoelen van sfeer en emoties van anderen, empathisch vermogen of je ervaart je eigen emoties intenser.
  3. de diepgaande informatieverwerking, je denkt langer en dieper na, maakt scenario’s in je hoofd, overziet snel de mogelijkheden en risico’s.
  4. Snellere overprikkeling (stress). Vanuit mijn praktijkervaring zie ik ook het tegendeel, sneller kans op  onderprikkeling bij een deel van de HSP-ers. Dit veroorzaakt ook stress.

De diepgaande informatieverwerking werd vorig jaar door middel van uitgebreid breinonderzoek aangetoond door prof E. Van Hoof. Alles wat je ziet, hoort, voelt, ruikt, proeft en via beweging waarneemt, wordt dieper verwerkt. Je denkt er uitgebreider over na. Je verbindt informatie met elkaar. Dit gaat soms razendsnel, maar kan ook meer tijd kosten. De andere kenmerken die Elaine Aron noemt, ziet zij als een gevolg van de diepgaande informatieverwerking.

Denk jij ook wel eens “Jij hooggevoelig? Echt niet!”
Ondanks dat er zoveel over is geschreven, denk je soms te ‘weten’ dat iemand wel of niet hoogsensitief is. Kijk hiermee uit, want sommige type HSP-ers zijn echt elkaars tegenpolen.  Ik onderscheid voor het gemak 4 types. Niet om ‘nog meer hokjes’ te maken, maar om duidelijk te maken dat het gedrag bij hoogsensitviteit verschillend is. Maar liefst 70% van de HSP-ers is een rustzoeker. Dat betekent dat je pauzesysteem in je brein actiever is dan het activeringsysteem. Je kijkt eerst de kat uit de boom, onderzoekt, voordat je gaat handelen. Bij 30% is het activeringssysteem actiever (sensationseekers).  Dat betekent dat als je bijvoorbeeld iets interessants ziet, hoort of voelt direct over gaat tot actie.
Elaine Aron heeft ontdekt dat 70% van de HSP-ers introvert is en 30% extravert. Het is een misverstand dat alle rustzoekers introvert zijn en alle prikkelzoekers extravert. Het wisselt ook nog eens per situatie en je kan ook gedrag aanleren zodat je bijvoorbeeld in je gedrag extraverter doet dan je in wezen bent. Niet uitgesproken introvert of extravert? Dat noem je ambivert.

Hoe herken je de 4 type HSP-ers?

Introverte rustzoeker
Deze persoon is graag alleen, doet het liefst activiteiten in zijn of haar eentje of in 1 op 1 contact. Houdt van rust en regelmaat en enige routine. Zoekt de rust op, houdt zich vooral bezig met eigen gedachten, emoties en ideeën. Gevaar van overprikkeling door alle gedachten en emoties en activiteiten tussen meerdere of een groep mensen.

Extraverte Rustzoeker
Deze persoon voelt vaak een spanningsveld tussen de innerlijke behoefte aan rust, regelmaat, routine aan de ene kant. En aan de andere kant richt hij zich ook sterk naar buiten, op de ander in zijn uitingen. Dit type moet goed op persoonlijke grenzen en behoeftes letten. Het gevaar van overprikkeling ligt snel op de loer door te veel activiteit tussen andere of een groep mensen.

Introverte Sensationseeker
Deze persoon wil graag activiteiten, diversiteit en afwisseling in het leven, maar niet perse in een grote sociale context. Kan veel verschillende en uitdagende activiteiten doen in zijn eentje of in 1 op 1 contact. Zoekt nieuwe ervaringen meestal niet via het contact met andere mensen, maar via bijzondere emotionele ervaringen en verkenningen (kunst, spiritualiteit, dromen, kennis verwerven over een onderwerp dat hen fascineert). Er is gevaar van onderprikkeling door te veel zichzelf af te remmen in het leven. Overprikkeling ontstaat door alle gedachtes en gevoelens of te veel activiteiten te doen.

Extraverte Sensationseeker
Deze persoon is erg druk met allerlei activiteiten en uitdagingen en mensen en gaat door, omdat het allemaal leuk is. Deze persoon vertelt daar graag over en houdt van een actief sociaal leven. Het gevaar is overprikkeling door een te actief leven en plotseling niets meer kunnen omdat opeens de energie weg is. Tijdig ruimte nemen voor rust en op jezelf zijn is heel belangrijk. Aandachtspunt zijn grenzen. Onderprikkeling kan ontstaan door niet te luisteren naar de behoefte om verschillende activiteiten te doen of tussen de mensen te zijn. Het verschil met niet hoogsensitieve extraverte personen is dat een hoosensitief persoon altijd de behoefte voelt om op een gegeven moment alleen te zijn, vanwege de vermoeid.

Tekst: Saskia Klaaysen http://www.anahata-coaching.nl  http://www.hsptraining.n

TABOE: ALS JE MOEDER NIET VAN JE HOUDT


‘Unloved daughters’ worden ze genoemd. Vrouwen van wie de moeder niet in staat was -of is- om ze de liefde te geven die ze nodig hadden. En dat is een taboe-onderwerp, want wie zegt een liefdeloze moeder te hebben, moet zichzelf in de meeste gevallen verdedigen.Psycholoog Peg Streep had zelf een ‘toxic mother’ en schreef daar meerdere hulpboeken over. En het mag dan een verdrietig taboe zijn, er zijn manieren om om te gaan met de wonden van een liefdeloze jeugd.

Lees ook: Floating in my mind

Toen de Amerikaanse psycholoog Peg Streep op een avond werd gebeld door  haar broer, wist ze eigenlijk al hoe laat het was. Hun moeder lag op sterven, en hij wilde haar ervan overtuigen dat het belangrijk was om fysiek afscheid van haar te komen nemen. Maar Peg ging niet, vertelde ze jaren later in een interview met krant The Globe. “Dat happy end bestaat misschien in films, maar niet in het echte leven. Althans, niet in het mijne. En ik heb er nooit spijt van gehad.”Peg  schreef op dat moment al boeken voor vrouwen die liefdeloze moeders hebben, en hoe je daarmee om kunt gaat. En ‘liefdeloos’’ betekent lang niet altijd ‘expres’ of ‘bewust kwaadwillend.’ Wél gaat het in dit geval om moeders die om verschillende redenen hun dochters jarenlang manipuleerden, verwaarloosden, negeerden, bekritiseerden of bang maakten. “Dit soort moeders heeft nooit open gestaan voor haar dochter”, zegt Peg Streep. “En als die dochter eenmaal oud genoeg is om vragen te gaan stellen of een eigen weg te willen bewandelen, reageert de moeder daar niet of afwijzend op.” Met alle gevolgen van dien. Vrouwen die een dergelijke relatie met hun moeder hebben, kunnen zich op volwassen leeftijd emotioneel vaak lastiger hechten, en kunnen achterdochtig of onzeker zijn En dat komt vaker voor dan we denken: ongeveer 1 op de 5 mensen breekt wel eens voor langere tijd met een familielid blijkt uit dit onderzoek. Daaruit blijkt ook dat 20% van de ouders er wel eens mee te maken krijgt  dat een kind het contact stil legt.

Best veel. En er zijn uiteraard verschillende oorzaken voor, maar verdriet over een gebrek aan (herkenbare) ouderliefde is daar zeker één van, zegt Peg Streep. “Als je met het besef leeft dat je er niet echt van je gehouden wordt door de persoon die je op aarde heeft gezet, kan je dat misschien rationeel wel accepteren,maar echt begrijpen zal je het nooit.” En dát is al verdrietg genoeg, maar wie zich niet bewust is van de situatie –en de invloed daarvan op je leven-, kan het onbedoeld  generaties lang overdragen van moeder op dochter. En ja, dat alles hardop uitspreken is nog steeds taboe, zegt Peg Streep. “Iedereen wil nog steeds geloven in onvoorwaardelijke moederliefde. Zodra je daar twijfels over uit of met een andere ervaring komt, vinden mensen dat meestal zeer onprettig,  emotioneel of zelfs verdacht.”

Geen onderwerp om zomaar even met iedereen aan te snijden, want de emotionele lading hiervan is enorm. En de kans is groot dat je je als ‘unloved daughter’ moet verantwoorden, want ergens lijkt het niet te kloppen. Iedere moeder houdt toch van haar kind?

Nee dus, of tenminste: lang niet altijd op een manier die gelukkig maakte, of maakt. Gelukkig  zijn er een paar strategieën die kunnen helpen om de situatie met wat hanteerbaarder te maken voor mensen die ouderliefde hebben moeten missen, en daar ook op volwassen leeftijd nog mee moeten dealen.  In haar boek Mean Mothers, overcoming a legacy of hurt, sprak Peg met honderden vrouwen die dit gebrek aan liefde hebben ervaren. Aan de hand daarvan heeft stelde ze deze stappen op. Of ze echt helpen weten wij niet, maar misschien geven ze wat steun, of troost.

Maak je eigen verhaal
Wat anderen ook zeggen of willen: jij hebt je eigen verhaal van wat er gaande is in deze relatie, en wat er is gebeurd. Eenmaal op volwassen leeftijd kan het helpen dat verhaal eens helemaal op te schrijven, op die manier geef je er structuur en betekenis aan voor jezelf. Je eigen verhaal markeren geeft je daarnaast de ruimte om jezelf door je eigen ogen te zien (en dus niet door die van je moeder)

Gebruik positieve herinneringen
Misschien vond je moeder je dik,  lastig, anders, of dom, knuffelde ze nooit of was ze liever tegen je broers of zussen dan tegen jou. Maar er waren vast ook mensen die wél het mooie in je zagen; een tante, een vriendin, een grootmoeder, de juffrouw op school, de man met wie je nu getrouwd bent, je kinderen. Verplaats je aandacht naar die herinneringen als dat lukt.  Het haalt de aandacht weg bij het idee dat je niet goed genoeg bent, ook ook nooit zult zijn. Want dat ben je wel.

Stel grenzen
Heel belangrijk, want grenzen stellen zijn een groot thema voor mensen die geen liefdevolle ouder hebben. Of ze zonderen zich graag af (“ik doe alles wel alleen”), of ze geven anderen te veel vrijheid en laten onbedoeld over zich heen  lopen. Wees open over je emoties en behoeften en wees jezelf. Als dat lastig is, begin deze strategie dan bij mensen die je vertrouwt zoals je partner.

Gebruik de pauzeknop
Zodra je in een situatie komt die je aan vroeger (of: de relatie met je moeder) doet denken: druk geesteijk op de pauzeknop en neem even afstand. Wat is er echt aan de hand? En waarom reageerde je op die manier? Op wié reageerde je eigenlijk en kan je dat uit elkaar proberen te houden? Je afvragen waarom je reageert op iets zoals je reageert, kan afstand geven en rust terug brengen in situaties. En het geeft je controle terug. Als je je er open voor staat dat je soms gewoon je moeder voor je denkt te hebben -terwijl dat niet zo is- kan dat al veel rust geven.

Deal met het oorlogsgebied
Als je besloten hebt het contact niet te verbreken, bijvoorbeeld omdat je je kinderen hun grootouders of tantes en ooms niet wilt onthouden; maak dan heel duidelijke regels voor jezelf op basis waarvan je dat aangaat. Bijvoorbeeld: je bent nooit alleen met je moeder, maar altijd met iemand anders erbij. Maak dit ook duidelijk aan iedereen die hier bij betrokken is. Het is misschien (stille) oorlog tussen jullie, maar dat wil niet zeggen dat je geen strijdcode voor jezelf mag maken, om je te behoeden voor confrontatie of verdriet.

Het is is zoals het is.
En het wordt dus nooit anders. Wie volwassen is, mag zelf keuzes maken. En dat betekent ook dat alleen jij weet of je kunt doorgaan met deze relatie, en daarin mag je op je eigen oordeel vertrouwen. Hoe verdrietig ook: soms is accepteren dat iets wat je zo graag had gewild toch mislukt is, nu eenmaal realiteit. Of niet. Jij bent de enige die die keuze kan inschatten, en niemand anders.

Bron: http://www.mynd.nu/taboe-als-je-moeder-niet-van-je-houdt/

Zelf heb ik ook geen moederliefde gekend dat je als kind toch hard nodig heb. In mijn verdere leven een aantal keren geen contact gehad met mijn moeder tot ik definitief voor mezelf koos een paar jaar voor haar overlijden omdat het contact me veel stress en zenuwen bracht. Ondanks mijn naam niet op de rouwkaart stond en geen uitnodiging, heb ik de eer aan mezelf gehouden en naar de begrafenis geweest om afscheid te nemen. Later kon ik haar vergeven toen ik ‘contact” met haar had. Toch zijn er nog sporen van mijn liefdeloze jeugd aanwezig die ik met hypnotherapie heb verwerkt. Gelukkig was mijn oudste zus als een moeder voor me, dus ergens toch liefde gekend 🙂 Helaas is mijn zus in 2015 overleden aan kanker