Narcisme-de-wortel-van-agressie-bij-kinderen


Zelden zul je een ouder horen toegeven dat zijn kind verbaal of lichamelijk agressief is. Het is een taboe-onderwerp, een glimp van het geweld dat verborgen gehouden wordt door uitdrukking als: “Je moet de vuile was niet buiten hangen”. Een uitdrukking die gewoonlijk bijdraagt aan het geweld, gebrek aan zelfvertrouwen en toename van narcisme bij kinderen; en ook een gebrek aan leerzame bronnen bij ouders.

Maar het onderzoek dat hiernaar gedaan is laat een schokkende realiteit zien. De conclusies zijn duidelijk: geweld van kinderen naar hun ouders komt steeds vaker voor en wordt steeds intenser en gebeurt ook vroeger. Waar komt deze toename van geweld tegen ouders vandaan?

Het zaad van geweld wordt thuis geplant

Onderzoekers leggen uit dat veel adolescenten die agressief zijn tegen hun ouders slachtoffers zijn geweest van geweld door hun ouders toen ze jonger waren. Het lijkt erop dat blootstelling aan geweld binnen het gezin een van de beslissende elementen is die dit soort gedrag valideren als goede opvoedingsmethode.

Boze Jongen

In andere situaties is een gebrek aan positieve emotionele communicatie tussen ouders en kinderen en/of een gebrek aan quality time met de kinderen de aanleiding tot een gewelddadige houding. Een toegeeflijke houding door ouders die geen grenzen stellen is een andere oorzaak van gewelddadige reacties van een kind.

De resultaten laten zien dat blootstelling aan geweld tijdens het eerste jaar van het onderzoek gepaard ging met agressie naar de ouders toe tijdens het derde jaar. Ook een afstandelijke relatie tussen ouders en kinderen tijdens het eerste jaar was gerelateerd aan narcistische houdingen van adolescenten tijdens het tweede jaar, net als agressie tegen de ouders.

Volgens de onderzoekers is het goed leren en opvoeden van kinderen de sleutel om narcisme en geweld te voorkomen. Als ouders hun kinderen niet goed opvoeden, waarbij ze verantwoordelijkheid en respect leren, is het voor hen makkelijk om aan te nemen dat de hele wereld om hen draait. Als ze alleen maar een voorbeeld hebben waarbij frustratie en imperfectie niet bestaan, moet de adolescent zo snel mogelijk weg uit die situatie.

Maar het gedrag van de ouders is niet de enige factor. Het karakter van het kind is een ander belangrijk onderdeel. Sommige kinderen zijn impulsiever en leren gewelddadig gedrag snel aan, omdat het een makkelijke manier is om je te verzetten tegen oppositie van je ouders of het leven in het algemeen.

Oncontroleerbare woede, een voorloper van een gewelddadige tiener

Narcistische tieners voelen zich vaak gefrustreerd en afgewezen. Als dit gebeurt, beginnen ze eerst te schreeuwen en te beledigen, samen met – voor, tijdens of erna – lichamelijke agressiviteit. De onderzoekers leggen uit dat als ouders het idee krijgen dat hun kind de normen en waarden die ze volgden niet meer toepast, ze snel een opvoedende, bekrachtigende en herstellende dialoog moeten aangaan die dit gedrag de kop indrukt.

Verdrietig Meisje

De onderzoekers leggen uit dat de leeftijd van 13 tot 15 kritiek is voor de oriëntering van het kind naar agressie, of dit nu gericht is op de ouders, andere mensen of voorwerpen. Ze willen ook benadrukken dat, hoewel er geen verschillen zijn in geslacht als het gaat om dit gedrag, het sterk toeneemt onder meisjes.

Als het agressieve gedrag is ontstaan, moet de behandeling erop gericht zijn om het narcisme te verminderen. Het team suggereert dat de oplossing erom gaat om anderen te respecteren en frustratie te accepteren en te tolereren, en te voorkomen dat het kind nog wordt blootgesteld aan geweld.

Bron: http://verkenjegeest.com/narcisme-de-wortel-van-agressie-bij-kinderen/

Wat vraagt je Nieuwetijdskind van je?


 

 

Wat vraagt je Nieuwetijdskind van je? praktische tips voor de opvoeding

by Gordon

Dit is een verslag van een lezing die ik (n)ooit heb gegeven..

Huh?

Toen ik mijn 1e  lezing over nieuwetijdskinderen voorbereidde had ik van te voren wat punten bedacht en opgeschreven die ik in ieder geval aan de ouders mee wilde geven. Deze vielen in twee categorieën , namelijk

  1. Wat vraagt je nieuwetijdskind van je?
  2. Wat geeft je nieuwetijdkind je?

waarbij de eerste ‘categorie’  praktischer ingesteld was dan het tweede, wat spiritueler ingestelde, gedeelte.

Mijn lezing(kje, deze zou ongeveer 20 minuten duren) werd voorafgegaan door een korte algemene lezing door een collega, over nieuwetijdskinderen en hun eigenschappen,  zodat ik niet een hele inleiding hoefde te houden over waarom nieuwetijdskinderen hier zijn, hun eigenschappenen en gevoeligheid. Ik kon als het ware direct “to the point” komen, en daar keek ik erg naar uit, ik had veel zin om mijn eigen ervaringen en kijk op de zaak aan de ouders mee te geven. De bedoeling was om direct na de lezing een interactieve workshop te doen, met veel ruimte voor de vragen van de ouders, waar we volledig intuïtief op in zouden springen met veel tips vanuit de eigen ervaring en praktijk.

Het liep alleen totaal anders… Door miscommunicatie met mijn collega werden de toeschouwers vanaf de 1e seconde bij de lezing betrokken en werd het direct al heel interactief. Het was een goede ervaring omdat ik merkte dat er vooral zoveel behoefte is aan antwoorden op de vragen die ouders hebben. Ik voelde me al snel als een vis in het water.

Toch lijkt het me leuk om die punten eens,  aangepast met extra informatie, om het een naar ik hoop wat logischer geheel te maken, en mijn eigen ervaringen,  op te schrijven en op dit blog te plaatsen. Misschien voer voor discussie?

Ik wil je graag een paar dingen meegeven om over na te denken die ik samenvat onder het kopje:” wat je kind van je vraagt” en deze leidt ik nu in met een paar  “basisgegevens” die niet voor iedereen een gegeven zijn maar m.i. noodzakelijk om te weten zodat je beter snapt “hoe het werkt” in een nieuwetijdskind.

Basis gegevens

1. Allereerst is het volgens mij belangrijk om te weten dat de nieuwetijdskinderen van nu hun ouders hebben uitgekozen.

KindSpecifiek omdat ze van jou kunnen meekrijgen wat ze nodig hebben om zich in deze wereld als mens te manifesteren. Grote kans dat je zelf een indigo bent, en/of in ieder geval zelf zeer gevoelig bent. Je hebt daardoor veel instrumenten in huis om met je kind te communiceren, en je kunt veel van je levenservaring meegeven aan je kind. Ik vertel je dit zo specifiek omdat veel ouders zich afvragen of ze het wel aankunnen, of ze er wel klaar voor zijn. Nu, dat ben je. Simpelweg omdat je het kind NU hebt. Anders was het wel later gekomen 🙂

2. Je wist het waarschijnlijk al maar je nieuwetijdskind is buitengewoon gevoelig.

“De kristalkinderen die tegenwoordig geboren worden zijn extreem gevoelig voor alles in hun omgeving – geluid, kleuren, negatieve emoties in anderen, geuren, voedsel, chemicaliën, vervuilers, het “gevoel” van kleding, geweld en pijn van anderen, groepsbewustzijn, elektromagnetische frequenties, zonne-explosies. Ze zijn dusdanig empathisch dat ze weten wat een vreemde in de straat voelt”

(Sharyl Jackson-eigenschappen van een kristalkind)

3. Voor je nieuwetijdskind is de geestelijke wereld dichtbij.

Maar wat is “de geestelijke wereld” ?

In één woord zou ik zelf de geestelijke wereld als God omschrijven, maar ik begrijp dat dat niet voor iedereen even duidelijk is. Je zou ook kunnen zeggen dat de geestelijke wereld bestaat uit totale verbondenheid in en met  alles, met liefde op een niveau dat we als mensen niet of nauwelijks kunnen bevatten. Een wereld gebonden aan Goddelijke en Universele wetten. Een wereld waarin Engelen en Lichtwezens onophoudelijk en als één werken om zich binnen die liefde verder te ontwikkelen, en ons mensen hierin bijstaan omdat wij diezelfde ontwikkeling, maar op een ander niveau, doormaken. De geestelijke wereld is de wereld van onze ziel. Onze ziel kan enorme afstanden afleggen zonder grenzen, gewoon door het te willen, het te denken zouden wij zeggen. Er is daar geen “tijd” en er is geen “ruimte”, geen “goed” of “slecht”, alleen maar liefde.  De geestelijke wereld kan je misschien niet heel goed zien, ze is niet direct wetenschappelijk bewijsbaar (al is het wél wetenschappelijk aangetoond dat we een ziel hebben), maar dat wil niet zeggen dat ze er niet is…

4. Je nieuwetijdskind voelt altijd de connectie met de geestelijke wereld.

Het is het “gevoel van koninklijkheid” dat sommige nieuwetijdskinderen hebben dat hier vandaan komt, het bewustzijn dat we goddelijke schepsels zijn, en zelfs als zodanig vereerd dienen te worden. Je kind weet dat we allemaal verbonden zijn met elkaar en dat we allemaal liefde zijn.

Het is de wereld waar ze vandaan komen, die nemen ze gedeeltelijk “mee” naar de aarde  en dat merk je ook aan hun zintuigen en mate van gevoeligheid, d.w.z. het is heldervoelend, voelt en/of ziet aura’s , denkt in beelden en niet in woorden, heeft een rijke droomwereld, en heeft dikwijls contact met engelen en gidsen. Je nieuwetijdskind kan intuïtief dingen voorvoelen en opvallende uitspraken doen over zaken die nog kunnen gaan gebeuren. Een hoop nieuwetijdskinderen zien ook Engelen, Gidsen en Deva’s, zeker in de eerste jaren van hun leven. Je kunt je kind zien “spelen” met iemand die jij niet ziet, en denken dat je kind een verzonnen vriendje heeft, of je ziet je kind kijken naar “iets” wat jij niet ziet; soms is je kind dan aan het praten met een Gids of Engel. Je kind beschikt over een enorme wijsheid als ziel en weet op datzelfde niveau precies waar het vandaan komt en wat het komt brengen, namelijk vrede, harmonie, compassie en verbondenheid. Dat wil overigens niet zeggen dat het niet “gewoon een kind is” die van jou moet leren hoe het is om als mens te leven, maar daarover straks meer.

5. Gevoel komt eerst bij je nieuwetijdskind, dan denken, dan doen. In die volgorde en niet anders!

Waarom vertel ik je dat? Omdat de meeste volwassen mensen geleerd hebben éérst te denken-vanuit het mentale leven, het ego zo je wilt- en je nu geconfronteerd word met een kind dat het andersom doet>dit vereist als je je kind wilt snappen van jou een andere manier van kijken, namelijk met je gevoel. Niet toevallig is dit één van de zaken die nieuwetijdskinderen komen veranderen, leven van uit het hart en niet vanuit het hoofd.

Nieuwetijdskinderen leggen om te voelen hun aura als het ware om jou heen en krijgen daarmee informatie over jou. Hoe je je voelt, of je boos bent, of verdrietig, of blij.  Ze voelen daarmee ook veel dingen die misschien voor jou onbewust zijn, blokkades of oude onverwerkte emoties, soms weten ze ook waar dat door komt en wat je er aan zou kunnen doen. Dit komt vanuit een weten dat direct in contact staat met de bron. We noemen dat laatste ook wel helderwetendheid. Daarmee komen we meteen bij het eerste punt van wat je kind van je vraagt.

Wat vraagt je kind van je?

 Erkenning van dat wat er is.

Wist je dat ouders vaak  liegen tegen hun kinderen?

Nee hoor, mama is niet verdrietig. Het gaat wel! Nee hoor, ik ben niet boos op papa, ik ben gewoon een beetje moe. Nee hoor, het lijkt me hartstikke leuk om vandaag naar Oma te gaan Nu niet schat, dat doe ik straks wel even>en het dan “vergeten”

Volwassenen liegen ook door één ding te zeggen, en iets anders te doen. Spelen regelmatig een rol.

Leraren op school die kinderen onderwijzen om verdraagzaam te zijn, maar zelf tjokvol oordelen zitten. Leraren die al lang de interesse voor hun werk hebben verloren, maar wel van kinderen verwachten dat ze opletten Ouders die hun kinderen vertellen dat ze hun kamer moeten opruimen maar zelf een onopgeruimde (slaap of woon)kamer hebben

Nieuwetijdskinderen horen,voelen en weten de waarheid; horen élke dubbele bodem. Nieuwetijdskinderen luisteren niet naar je woorden, maar voelen, kijken en weten. Dit gaat razendsnel en intuïtief.

Mijn moeder is van mijn vader gescheiden toen ik 2 1/2 was en was daar heel erg verdrietig over en vooral erg boos op mijn vader, maar om mij te beschermen en vanuit het gevoel “het goede voor haar kinderen te willen doen” probeerde ze dit verdriet en haar boosheid te verbergen. In haar woorden wilde ze ook “niets negatiefs” over mijn vader zeggen ” om mijn beeld van mijn vader niet te willen beïnvloeden”.

Goed, dat vertelde ze niet meteen toen ik 3 was, maar jaren nadat ik al lang voelde hoe het écht zat. Op mijn 3e al dus! Mijn moeder was heel erg verdrietig door de scheiding en laaiend omdat hij was vreemdgegaan. Dit alles wist ik intuïtief al vanaf hele jonge leeftijd,  ik wist zelfs met wie!,  en het was een ontzettende schok voor haar toen ik dat aan haar vertelde toen ik een jaar of 10 was. Ik herinner me dat we in de auto zaten en ze bijna de weg afreed toen ik het vertelde, zo erg schrok ze. Ze had jaren lang gedacht dat ze alles voor me verborgen had gehouden.

Nu ik dat laatste opschrijf moet ik wel glimlachen als ik de beelden weer terughaal, vooral hoe ze bijna de berm in reed, maar het was buitengewoon eenzaam voor me om alles aan te voelen, zelfs jaren lang, zonder dat ik de erkenning kreeg voor mijn weten. Het was zelfs zo dat ik haar troostte en bijstond zonder dat ik daar de waarheid voor terug kreeg. Het is slechts één van de vele dingen waarvan ik aanvoelde hoe ze zaten en waardoor dat kwam,  zonder dat ik een eerlijk antwoord kreeg. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat er doordat mijn moeder haar eigen verdriet en boosheid ontkende er geen ruimte was voor mijn eigen verdriet en boosheid om de scheiding  van mijn ouders omdat dat voor haar te dicht bij haar eigen ontkende gevoel kwam. Dit werkte bij mij een ontzettende eenzaamheid en verdriet in de hand, creëerde een afstand die ik in zekere zin in mijn jeugd nooit meer te boven ben gekomen.

Je kunt dus maar beter niet liegen tegen je kind, het voelt meestal toch wel hoe het zit. Dat wil niet zeggen dat je geen grenzen mag stellen in dat wat je vertelt. Je mag best vertellen (in woorden die aansluiten bij het niveau van je kind) dat je verdrietig bent omdat jij en papa ruzie hebben gemaakt, maar kunt er gerust bij vertellen dat het kind zich daar geen zorgen over hoeft te maken, dat je daar zelf wel uitkomt. Grenzen stellen is prima, ook daarover straks meer.

Maar ontken niet “wat er is” want, nogmaals,  je kind voelt het wél en zal zich zeer alleen voelen door je ontkenning en zal zich op den duur terugtrekken door een gebrek aan vertrouwen in je, en ik overdrijf niet als ik zeg dat dat één van de ergste dingen is die een nieuwetijdskind kan overkomen. Als je ontkent “wat er is” ontken je ook je kind’s eigenheid, zijn heldervoelendheid, zijn weten, en ontken je dus je eigen kind.

Daarmee komen we bij het 2e punt van erkennen wat er is:

Nieuwetijdskinderen hebben een eigenheid, die niet bij gevoel en weten ophoudt.

vreugdeZe zien dikwijls op jonge leeftijd aura’s, soms geesten, en weten vaak intuïtief hoe andere mensen zich voelen. Ze zijn vaak veel gevoeliger dan hun ouders en  kunnen je in aanraking brengen met een gevoelswereld die je of niet kent of , wat ook vaak gebeurt, in je eigen leven onderdrukt hebt. Als je kind naar je toe komt om te praten over onderwerpen die je misschien wel doen schrikken, wees dan open en dankbaar dat je kind je in vertrouwen neemt, en laat het vertellen. Geef je kind de ruimte om te praten over energie, aura’s, de juf die verdrietig is, de oom die binnenkort dood gaat  en zelfs over “opa die op bezoek komt”, ook als je je dat zelf moeilijk kunt voorstellen.

Nieuwetijdskinderen zullen vaak hun gaven gaan onderdrukken als er thuis geen plek voor is. Veel Nieuwetijdskinderen leren bijvoorbeeld na een tijd (vaak eind lagere school) af om aura’s te zien, “vergeten hoe dat moet”.  Als ze merken dat je het niet aan kan dat ze praten over “opa zien” als die is overleden, omdat jij bijvoorbeeld je eigen verdriet daarmee onder ogen moet zien, zullen ze er simpelweg mee ophouden. Maar daarmee beroof je je zelf van een groot cadeau namelijk jezelf en je  kind beter leren kennen , maar ook leren over het leven na de dood en de mogelijkheid om je oude onverwerkte emoties te verwerken.

Dat laatste is nog zo’n punt:

Je eigen onverwerkte emoties zullen aan het licht komen omdat je kind ze ziet, weet en voelt.

Of je nou wilt of niet, je kind zal je ermee confronteren. Vaak alleen al door er gewoon te zijn. Je herkent misschien je eigen gevoeligheid terug in het kind terwijl je dit in je zelf hebt onderdrukt. Je verdriet hierover kan ineens daarmee weer aan de oppervlakte komen, terwijl je dit diep weggestopt had. Vaak heb je zelf als kind geleerd om je aan te passen, vooral niet op te vallen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg is je geleerd in je jeugd, door je ouders, door je leraren op school. Dit alles kan weer bij je omhoog komen, misschien was je het in zekere zin alweer vergeten. Indigo’s zullen je grenzen voelen en er tegen aan schoppen, Kristalkinderen zullen deze grenzen reflecteren.

Op zielsniveau heb je een contract met je kind afgesloten. Je kind komt je helpen met je lessen, en zal, volgens afspraak als het ware, deze naar boven halen als je het niet zelf doet, tenminste. Je kind komt ook om samen met jou, jouw karma  dragen. Dit is iets buitengewoon liefdevols, maar kan ook buitengewoon zwaar zijn voor jou en je kind.

Als je, omdat het je te pijnlijk is om weer door je oude gevoelens heen te gaan, je kind dezelfde boodschap geeft: doe maar gewoon, pas je aan, dan ontken je niet alleen je eigen gevoeligheid en gevoelens maar ook de eigenheid van het kind. Dat wat er is!

Het benaderen van hun gedrag vanuit een karmisch perspectief kan je helpen om ze te zien op een dieper niveau. Ze zijn meer dan kinderen, ze zijn zielen met een menselijke ervaring, net als jij.

wat vraagt je kind nog meer van je?

Bevestig je kind in zijn/haar eigenheid, in ZELF-vertrouwen en in zijn/haar KRACHT

Het is belangrijk dat je de eigenheid van je kind respecteert, ze leven in een wereld die nog niet klaar is voor ze. Dat komen ze tegen op school, in de hobby’s die ze doen, op de sportclub, muziekles etc, en bij vriendjes en vriendinnetjes en hun ouders, misschien in hun eigen familie, ooms en tantes, opa’s en oma’s. Het klinkt logisch maar ze hebben een veilige, begripvolle en warme omgeving nodig die zich bewust is van de gevoeligheid van het kind. Het kind heeft begrip nodig, veel fysiek contact en een luisterend oor.

Dit zijn kinderen die denken in beelden (wist je dat beelddenkers tot zo’n 32 beelden per seconde zien, waarbij “woorddenkers” 2-5 woorden per seconde aankunnen? Een klein voorbeeld van waar jouw kind verschilt van een hele boel anderen, misschien ook wel van jou?)

Dit zijn kinderen met een enorme liefde voor de natuur en dieren, waarmee ze vaak moeiteloos kunnen communiceren. Kinderen met een ongelooflijk hoog niveau van compassie, die verdriet voelen van anderen alsof het hun eigen is. Ze hebben vaak  jouw begeleiding nodig in het hanteren van alle emoties die op ze af komen, vaak moeten ze leren om te gaan aarden, en dit hebben ze ook van jou nodig.

Ik zie zo vaak (indigo) ouders die zelf grote moeite hebben met aarden, met het bewonen van hun lichaam, en die door dat ze een kristalkind hebben beginnen te voelen dat ze zélf moeten gaan aarden, willen ze dat aan hun kinderen kunnen meegeven, omdat het kind hun eigen ongeaardheid spiegelt, door bijvoorbeeld heel druk te worden, of anderszins niet zijn/haar of zelfs jouw emoties kwijtraakt.

Ze hebben jou nodig om ze te te leren hoe ze om moeten gaan met alle emoties die op ze afkomen, op school, op de sportclub, op feestjes, op straat, of gewoon thuis. Je kunt ze hier alleen bij helpen als je weet hoe het werkt. Vaak ben je zelf ook heel gevoelig , maar heb je nog niet geleerd jezelf af te schermen. Als dat al wel zo is. Fijn! Je kunt je kind een groot plezier doen door samen workshops o.i.d. uit te zoeken waar het kan leren om te gaan met energie en andere aspecten van begaafdheid.

Als het kind te vaak in intense situaties komt en daardoor niet genoeg bij zich zelf kan blijven (het wordt overspoeld door emoties en indrukken) zal het zich in zichzelf gaan terugtrekken, de dan enige veilige plek. Deze kinderen hebben tijd en rust nodig om te begrijpen en tot zichzelf te komen. Dat klinkt , vind ik , zeer logisch, maar is dat wel zo in deze gejaagde maatschappij die een constant spervuur van indrukken tot je laat komen? Tijd om zich terug te trekken in eenzaamheid en stilte en contact met de natuur is erg belangrijk voor deze kinderen. Water , zij het via een douche of zwemmen is iets waar je kind meestal heel blij en rustig van word.

Deze kinderen zijn heel  gevoelig, maar leven in een maatschappij waar gevoeligheid en zachtheid nog vaak als zwakte gezien word, en als we niet oppassen gaan de kinderen dit zelf geloven en ontwikkelen een harde buitenkant om zich zelf te beschermen(indigo’s), of trekken zich terug (kristalkinderen). . . Het kind moet dus gestimuleerd worden zich zelf te zijn en te blijven. Gevoeligheid als kracht! Je kind is een beelddenker, is creatief, out of the box, associatief, invoelend, wetend, heeft een rijk droomleven, contact met natuur, dieren en natuurwezens, ziet dikwijls Engelen en Gidsen, of voelt ze , praat met ze. Benader die (en andere die bij jouw kind horen) aspecten met liefde en bevestig ze. Vier ze zou ik willen zeggen. Ze zijn er!

Gelukkig willen nieuwetijdskinderen meestal dingen zelf doen en zelf ervaren, en weten ze intuïtief  heel goed wat ze nodig hebben. Dat is dus een ideale voedingsbodem om onder jouw supervisie ZELF-vertrouwen op te bouwen. Door het kind de ruimte te geven en steeds te bevestigen in hun eigen wijsheid, ook al druist die soms in tegen jouw eigen ideeën. Het is zó belangrijk dat je open kijkt naar je kind als de “eigenwijsheid” die het tentoonspreid tegen jouw eigen “wijsheid” indruist, en gaat voelen of de ideeën die jij zelf hebt misschien niet iets van vroeger zijn, hardnekkige beelden waar je weliswaar al heel lang vertrouwd mee bent, maar die je misschien al heel lang zonder al te veel nadenken bent gaan blijven vasthouden. Realiseer je dat je kind hier is om alle oude visies en denkbeelden omver te gooien of te veranderen! De indigo’s met meer hardheid en vechtlust, de kristalkinderen door zachtheid te laten zien. Kijk of je een win-win situatie kunt creëren, praat met je kind over een compromis, dat zal je kind de bevestiging geven dat het een gelijkwaardige gesprekspartner is, wat het buitengewoon zal waarderen.

In alles is het volgens mij zo dat als je je kind liefdevol ondersteunt, op een manier dat het kind leert vertrouwen op zijn eigen kracht, en dus niet jouw kracht, dit het beste resultaat  geeft. Waarschijnlijk moet je eerst nog je kind in bescherming nemen, bijvoorbeeld qua het nemen van tijd en rust, omdat het kind zichzelf daarin zal moeten gaan leren kennen, maar je kunt het beste meteen daarover gaan praten met je kind zodat het gaat vertrouwen op de signalen die het eigen lichaam geeft. Zodat het zelf  de situaties gaat leren herkennen die een “interne correctie” vragen. Als voorbeeld daarvan kun je ook denken aan het proces van “leren afschermen”, wat vaak eerst spelenderwijs gaat, samen, en met externe hulpmiddelen (een koepel van licht om zich heen bouwen door middel van gedachten/visualisatie), maar later omgebogen zal moeten worden naar het “eigen licht aansteken” , dus door het kind te leren contact te  maken met de immense kracht die nieuwetijdskinderen in zich hebben. Dit is een typisch voorbeeld van hoe je je kind leert zelf te vertrouwen.

Komen we meteen bij een ander belangrijk punt dat je misschien gevoelsmatig al miste in bovenstaande. Wat vraagt je kind nog meer van je?

Grenzen Stellen!

Je dacht natuurlijk al: “moet ik mijn kind met zijn/haar wijsheid dan maar compleet de dienst laten uitmaken. Nee toch?”

Nee, inderdaad niet. Het wijze kind blijft tenslotte gewoon een kind dat o.a.van jou komt leren hoe het hier op aarde werkt. Grenzen stellen is goed, grenzen stellen moet! Je kind vraagt het van je, zal je soms ongemerkt smeken om dit te doen. Het is super belangrijk om consequent te zijn en te blijven. En vergis je niet, we weten allemaal dat dat lang niet altijd makkelijk is. Vooral indigo kinderen zullen je soms tot bijna waanzin drijven met het over je grenzen gaan, en er zal een moment komen dat je of de moed opgeeft of te moe bent van het strijden tegen je kind (ik gebruik het woord “strijden” omdat het zo kan voelen) dat je het consequent blijven even laat varen. Niet doen! Haal diep adem, kom tot jezelf en hou vast aan die grens.

Wat helpt je bij grenzen stellen?
  1. Overleg over dezelfde grenzen. Zijn het grenzen waar je echt zelf achter staat? Of zijn het de grenzen die je ouders je hebben aangeleerd? Neem ze nog eens rustig voor jezelf onder de loep en praat er dan over met je kind, neem je kind serieus en beschouw het als een gelijkwaardige gesprekspartner. Vertel waarom je een grens stelt. Kijk of je beide kunt winnen in deze overleg situatie. Kijk of je samen een beslissing kunt nemen waar het hele gezin beter van wordt, een nieuwetijdskind zal daar gevoelig voor zijn (als je dit eerlijk en integer doet, zonder manipulatie) Wees er alert op dat je wel woorden gebruikt die bij de leeftijd en het taalniveau van je kind aansluiten!!

2. Niet straffen of willen manipuleren want daar is je kind  niet   gevoelig voor, het zal zich hooguit van je afkeren. Maar praat over alles en overleg

  • Behandel je kind met respect en gelijkwaardigheid
  • Consequent aanspreken op gedrag en nooit op de persoon (wat je nu doet vind ik niet leuk, i.p.v. ik vind je niet lief (dit komt HARD aan en ondermijnt de eigenwaarde van je kind)
  • Stel vooral grenzen in je emoties en zorg (van je kind voor jou). Dit is mijn emotie, niet van jou!. “Tot hier toe en niet verder, want je bent nog maar 6. Ga maar lekker buiten spelen”.

Ter aanvulling twee (afzonderlijke) citaten van de auteur Phoebe Lauren:

Al willen wij liefdevol en vol begrip zijn voor het “anders zijn” van onze kinderen, ze dienen zich ook te realiseren dat ze in deze wereld zo goed mogelijk moeten functioneren. Ik geloof niet dat deze kinderen moeten toestaan de regels te bepalen voor de rest van het gezin, maar ik ben wel van mening dat we ze hun eigen werkelijkheid moeten gunnen”

Zo ken ik sterrenkinderen die letterlijk een heel gezin domineren en de anderen vertellen wat ze wel en niet moeten doen. Dat kan natuurlijk alleen gebeuren als je als ouder afstand doet van jouw rechtmatige rol als gids voor je kind. Vergeet niet dat je kind misschien dan wel “hogere universele kennis” bezit, maar toch helemaal geen idee heeft hoe je je op aarde kunt redden”

(Phoebe Lauren -De sterrenkinderen zijn onder ons-uitgeverij Petiet 2003)

In het begin had ik het al even over het karmisch perspectief, dat komt ook hier weer terug.We maken allemaal deel uit van zielsgroepen, die elkaar vele levens tegenkomen om elkaar en van elkaar lessen te leren. Ook jouw kind maakt deel uit van die groep. Waarschijnlijk  heb je wel het één uit te werken met je kind, die misschien in een ander leven wel je moeder, je man of, heel extreem, je moordenaar is geweest. Goed, dat is inderdaad wel een heel extreem voorbeeld, maar ik gebruik het om aan te geven dat er in vorige levens dingen gebeurd kunnen zijn die zijn weerslag in dit leven hebben, en waardoor je door je kind met grenzen te maken kunt krijgen waarvan je niet eens wist dat je ze had. Je kind is zich er ook niet bewust van dat ze nog Karma uit vorige levens aan het verwerken zijn, hoor, dat is ogenschijnlijk gewoon zichzelf. Het heeft geen idee waar die emoties vandaan komen.

Leer mij hoe te leven – Ik ben ook maar een kind!-

Ja je kind is een wijze oude ziel, al dan niet hoog-begaafd op zijn/haar eigen manier, maar blijft altijd een wezen dat hier komt om te leren, en zolang het een kind is heeft het jou nodig om van te leren “hoe het hier werkt”. Ja, het zijn spirituele wezens, maar ze hebben geen idee hoe een mens te zijn. En laten we eerlijk zijn, zo makkelijk is het ook niet een mens te zijn.

  • Geef ze de vrijheid te om over alles te praten zonder jouw oordeel, positief of negatief (positief is ook een oordeel: “wat een mooie boom, he?”)
  • Ook het open praten over hun paranormale ervaringen helpt ze zelf leren hoe dit in hun leven een plek te geven. Ik zeg het nu een beetje cru, maar als je dat niet doet kan dit leiden tot eenzaamheid, verdriet en boosheid.
  • Leer ze wat verantwoordelijkheid nemen is:
  1. opruimen (sowieso is het belangrijk voor een nieuwetijdskind dat er orde is in de spullen, rommel kost ze letterlijk energie)
  2. op tijd komen
  3. GELD! , weet je hoeveel indigo’s niet met geld kunnen omgaan? Je doet je kind hier echt een plezier mee, ook al kan veel nieuwetijdskinderen geld niks schelen, het gaat ze helpen in het leven als ze weten hoe ze ermee om kunnen gaan.
  4. Afspraak is afspraak
  • Laat ze veel dingen zelf leren en zelf doen
  • GEEF zelf HET VOORBEELD!

Als allerlaatste tips nog dit:

  • Wees volledig in het moment met je kind. Liever 15 minuten al je aandacht dan een uur half/half
  • Geef je kind(eren) een vaste dagindeling, met weinig uitzonderingen.
  • Goed eten is aardend
  • Je kinderen reageren goed op Reiki, (Bach)Bloesems, Massage, Knuffels, Yoga of Meditatie, Meditatieve Muziek met bijvoorbeeld dolfijnengeluiden, Dolfijnen zelf 🙂
  • Visualisatie oefeningen-spelletjes zijn natuurlijk en fijn, zo kun je je kind ook leren aarden en afsluiten/afschermen
  • Leer je kind ontspannen, door bijvoorbeeld meditatie of ademhalingsoefeningen of Yoga
  • Een rustige opgeruimde( slaap)kamer is erg goed voor hun energieniveau
  • Sport
  • Volg je intuïtie als ouder!

Zo. Volgens mij belangrijke punten voor de opvoeding van je kind.  De lijst is niet compleet of heiligmakend. Het is mijn ervaring. Ik ben benieuwd naar jouw mening, opmerkingen , en reactie.

Hoe ga jij om met de opvoeding van je kind?

Bron: Gordon nieuwetijdskind.com

————————————-

Nieuwetijdskinderen worden ook Kristakinderen genoemd. Dat klopt niet helemaal omdat Kristalkinderen toch iets andere eigenschappen hebben en veel rustiger zijn dan de nieuwetijdskinderen die veelal heel druk kunnen zijn met soms ADHD..

Op deze link kan met beide vergelijken

http://www.nieuwetijdskind.com/indigo-eigenschappen-en-kristalkind-eigenschappen-naast-elkaar/