Kaarsjes


Voor ieder medemens die eenzaam is met deze dagen, dierbaren verloren hebben, verdriet of pijn heeft. Heel veel Lichtpuntjes in liefde gewenst, sterkte en kracht  ❤

kerst-kaarsen

Innerlijke pijn


 

Hoe gaan we om met innerlijke pijn, verdriet, diepe emoties, kwetsbaar zijn, een open kwetsbaar hart, echt de pijn toelaten in onszelf. Dus niet de pijn die de maatschappij ons mee geeft, niet de aangedane pijn van familie, vrienden of deze die in je hart zitten. Niet de pijn omdat de wereld zo hard en slecht aanvoelt. Natuurlijk mogen er emoties zijn, zolang deze ons leven maar niet beheersen of dat je er naar gaat leven.

Nee het toelaten van algemeen innerlijke pijn, geen weg meer weten, intense confrontatie met jezelf dat gebeurt minimaal, doordat het weg gestopt of verdrongen wordt. We geven hier geen ruimte aan, omdat dit er niet mag zijn, verdringen we onze gevoelens. Zo kunnen we er ook niet werkelijk zijn met een open eerlijk hart bij de medemens die in een soortgelijke situatie terecht komt. Zolang het ons niet overkomt kunnen we er makkelijk over praten er over-heen praten met sussende woorden, of ”Het komt wel goed, en kop op, positief blijven en nu terug naar de orde van de dag”. Ook de uitspraken zoals ‘’Ach wat zielig of ach wat erg’’ wordt de pijn van de ander alleen maar versterkt en niet minder. Maar zo laten de ander zijn/haar pijn niet echt toe omdat we nog nooit onze eigen echte pure innerlijke pijn toegelaten hebben.
Ook verplaatsen we alles naar de hulpverlening, zij lossen het wel op, ga maar in therapie, makkelijk. De geestelijke gezondheidszorg die iedereen weer klaar moet stomen voor de maatschappij. Daar is ook vaak heel weinig echte pure openheid en ruimte voor die ander omdat alles etiketjes heeft. Ze hebben ervoor geleerd, weten wat er aan de hand is, het liefst niet al teveel de emotie hun werk laten doen, dus daarom maar liever medicijnen. En ja met medicijnen kunnen we er dan wel weer tegenaan toch? We moeten allemaal weer genormaliseerd worden, maar wat is normaal? en voor wie of wat normaal?

 

Alle symptomen die de samenleving toont, maken eigenlijk zichtbaar dat de samenleving ziek is, heel erg ziek. Maar het blijft onzichtbaar, en zolang het ons niet overkomt gaan we gewoon door waar we mee bezig zijn. Totdat het lot toeslaat en alle vrijblijvendheid verdwenen is. En dan kunnen we er dus niet echt voor elkaar zijn, de cirkel is rond.
Zolang we niet open zijn gegaan voor onze eigen innerlijke pijn kunnen we er niet werkelijk voor de ander zijn, dat is de kern en realiteit. En dan stoppen we de ander in een ”hokje” want dat is lekker veilig, en hoeven we niet naar onszelf te kijken. Er wordt vlug gezegd ”Jij bent ziek niet ik, jij helpt hulp nodig niet ik”. En een volgend moment ben je zelf aan de beurt. En dan er is niemand die er werkelijk voor je is. En zo laten we zoveel medemensen in de steek.

 

Niemand kan de exacte innerlijke pijn van verdriet of emoties hetzelfde ervaren. Al hebben 2 mensen dezelfde pijn, dan nog is het niet hetzelfde, maar anders omdat ieder mens verschillend is. Veroordeel daarom nooit gevoelens van de ander wanneer je het zelf nooit ervaren heb, anders leg je ook een oordeel over jezelf.

 

Marianne

Kerstwens.


~* Voor alle bezoekers, lezers, abonnee’s en medebloggers fijne en sfeervolle Kerstdagen gewenst met warmte en vele lichtjes om ons heen *~     🙂

 

 

kerstklokkenplaatjes4

 

 

*Voel vrede en harmonie in alle verbondenheid als één groot licht in ons hart en gedeeld naar onze medemensen toe *

 

kerstlichtplaatjes8