De kracht van opgeven


De kracht van opgeven

Volgens helderziende paragnosten is opgeven één van de meest krachtigste stappen die je kunt nemen wanneer je bewust je eigen werkelijkheid creëert. Dit kan in tegenspraak zijn met het advies dat voornamelijk gericht is op “never give up”, maar weten hoe en wanneer op te geven kan het verschil maken voor je succes. De meeste mensen vinden het laf om op te geven, in de onwetendheid dat “proberen, proberen en nog eens proberen”, de minst moedige en minst effectieve ding is om te doen.

 

De kracht van opgeven verklaart door helderziende paragnosten.

Nooit opgeven komt neer op gehechtheid:

Op een bepaald moment in de tijd, werden we allemaal geconfronteerd met het dilemma van het al dan niet opgeven van iets dat we echt wilden, niet wetend wat we moesten doen. Het gebruikelijke advies is om “te blijven proberen” en “nooit op te geven”. Maar nooit opgeven op iets wat je wilt of van plan bent is de meest vermoeiende, tijdverspillende en energie verliezende wat je kan doen. Vooral in onze actie-georiënteerde samenleving, kan opgeven een zwakte lijken, terwijl het doen dus eigenlijk kracht en intelligentie kost.

Weigeren om op te geven, ongeacht wat, is eigenlijk niets meer dan innig verbonden zijn met het resultaat. In tegenstelling, ervaring heeft ons geleerd dat alleen door het loslaten van de uitkomst, we het de vrijheid geven om tot ons te komen. Zelfs als je jezelf losmaakt van het resultaat, weigeren om op te geven kan je gevangen houden in een voortdurende cyclus van gehechtheid tot onthechting en weer terug en naar gehechtheid. Het is een grote kracht om te weten hoe en wanneer op te geven.

 

Hoe op te geven:

Opgeven is meestal geassocieerd met beelden, met het loslaten van je dromen, maar dit hoeft niet altijd het geval te zijn. In plaats daarvan leer te zien dat opgeven is als het omhoog geven. Met andere woorden, wanneer je opgeeft, geef wat het ook is dat je opgeeft, aan een hogere macht. Stuur het naar boven naar de Al-Machtige, de Universele geest om het uit te zoeken voor je – aan God, aan je Hoger Zelf of welke Hogere Macht dan ook die met je resoneert.

Als je alles geprobeerd hebt, opgeven is echt de meest krachtigste actie die je kunt nemen.
Interessant is dat de afkomst van “opgeven” zijn wortels heeft in de oude Franse surrendre, wat betekent “over te leveren”. In dit geval, is het om je voornemen over te leveren aan God. Dus, volgende keer dat je zegt “Ik geef het op”, stel je je voor dat je intentie naar boven wordt gestuurd en je vraagt God om het te creëeren of het uit te zoeken voor je. Laat het gaan en weet dat het nu in de handen is van de Almachtige.

 

Wanneer op te geven:

Weten wanneer je op moet geven is net zo belangrijk als weten hoe je op moet geven.
Geef alleen op als je alles hebt gedaan wat in je vermogen ligt om het gewilde resultaat te bereiken. Met andere woorden, geef niet op als er ergens nog iets is wat je kan doen. Opgeven voordat je alles wat in je vermogen ligt hebt gedaan, is eigenlijk een beslissing dat het teveel werk is voor jou om mee bezig te zijn (en dat is natuurlijk OK als je niet meer wilt). Het probleem is, dat te vaak, te veel mensen op die manier te snel opgeven waardoor zij afzien van hun dromen en bedoelingen. En daarom opgeven zien als het laatste redmiddel.

 

Waarom opgeven anders is dan gehechtheid:

Om los te komen van je beoogde resultaat, is een van de sleutels dat je je werkelijkheid bewust creëert. Je kan ervoor kiezen om op elk moment los te laten en als je dat doet dan kan je actie blijven ondernemen richting de uitkomst die je wilt. In tegenstelling, je moet eerst het einde bereiken van al je vermogen waar je mee bezig bent voordat je het opgeeft. Opgeven op deze manier is het laatste wat je kan doen om een bepaald resultaat te behalen.

 

Hoe kan je weten dat je alles hebt gedaan wat je kon:

Einstein definieerde krankzinnigheid als “steeds maar hetzelfde doen tewijl we een ander resultaat verwachten”. Gebruik dit als je gids om op te geven. Met andere woorden, als je vindt dat je alles (meestal een aantal keren en op verschillende manieren) hebt geprobeerd, maar je hebt nog steeds hetzelfde ongewenste resultaat of ziet dat er niets verandert, geef het dan in zijn geheel over aan je Hogere Macht. Je bent de enige die kan meten of niet opgeven schadelijk is en je afhoud van het volledig ervaren van je leven.

 

Vertrouw op je instinct:

Je innerlijke stem zal er bij je op aandringen of je adviseren om te stoppen en om het over te geven. Wanneer je gewoon te moe bent om het nog op een andere manier te proberen, stuur het gewoon naar boven, naar je hogere macht. Natuurlijk kan je al vanaf het begin het gevoel hebben dat wat je wilt buiten je eigen persoonlijke kracht ligt, in dat geval verstuur je het naar boven als een startblok wat de meest passende maatregel is om te nemen.

Bron: http://www.helderziende-paragnosten.nl/de_kracht_van_opgeven.php

Een mooi en heldere tekst over opgeven waar toch 2 kanten aanzit. Aan jezelf te bekijken hoe je opgeven toe past in het leven. Soms is opgeven nodig, soms is het juist doorzetten en niet opgeven..

Kunnen dieren denken?


 

 

Kunnen dieren denken? 

 

2.gif

 

Natuurlijk volgt een kip geen cursussen in het hoenderhok. En natuurlijk houdt een aap geen voordracht over bomenklimmen. Maar toch zijn dieren niet dom. Ze kunnen eenvoudige problemen oplossen, zelfs talen aanleren. Maar is dat denken?

 

Bron: BOP-VGC

 

Dolfijnen kunnen een bepaalde spraakkunst aanleren. Zij kunnen bijvoorbeeld het verschil leren tussen de zinnen ‘Breng de rode frisbee bij het mandje’ en ‘Breng het mandje bij de rode frisbee’. En mensapen kunnen gebarentaal aanleren en ermee ‘praten’. Papegaai Alex kan 50 voorwerpen herkennen en benoemen. En ook zeven kleuren en vijf verschillende vormen. Hij kan tot zes tellen en begrippen als ‘gelijk-verschillend’, ‘groter-kleiner’ en ‘geen enkel’ uit elkaar houden. Daarom noem je Alex makkelijk een ‘slimme’ papegaai. En wat te denken (met ons brein) van sommige dieren die zonder problemen hun weg terugvinden? Ze kijken niet op de kaarten, maar ‘lezen’ wel de sterren en de zon. Of ze ‘voelen’ de weg via het magneetveld van de aarde. Nog andere dieren ruiken de weg of maken van hun omgeving in hun brein zelf een soort landkaart, die ze de volgende keer dan kunnen gebruiken…  Bonobo’s (mensapen) proberen zo stil mogelijk over de grond te bewegen. Om de roofdieren niet op te schrikken. En ze leggen zelf wegwijzers aan. Door twijgjes van planten van een bepaalde soort af te knijpen en ze als een wegwijzer net voor of na een kruispunt in het oerwoud neer te leggen. Dieren ‘leren’ ook heel snel van elkaar. Als één dier plots iets ‘heel slims’ heeft ontdekt, doen de andere het meteen na.  Zo stonden Britse melkboeren ooit voor een raadsel. Ze zetten ’s morgens vroeg volle melkflessen op de stoep van hun klanten. Maar die vonden hun flessen met kapotte doppen en een stukje ‘leeggedronken’. De daders werden ontdekt: het waren staartmezen. Eén van hen was er in geslaagd om de dop van een fles los te peuteren om de bovendrijvende room op te drinken. En de andere mezen uit de buurt hadden dat trucje ook snel aangeleerd.  Maar is dat denken?

———————————–

Of dieren kunnen denken kan en wil ik geen mening over geven. Wel dat ze via hun instinct hun weg vervolgen om te kunnen overleven, kan misschien ook een soort denken zijn via gevoel.

Zo wordt ook weleens beweerd dat dieren geen geheugen hebben. Dat klopt niet, dieren bezitten degelijk wel een geheugen. Dat is vooral te merken wanneer ze wederom in een situatie terechtkomen die zij al eens eerder hebben beleefd waarin ze ooit eens angstig zijn geweest, en dat niet vergeten zijn. Dan herken je aan het gedrag dat ze werkelijk een geheugen bezitten.