Het verschil tussen empathisch zijn en hooggevoelig zijn


Wat is nu eigenlijk het verschil tussen empathisch zijn en hooggevoelig zijn? Voor veel mensen is dit vrij lastig te bepalen, zeker omdat de termen vrij veel door elkaar heen gebruikt worden.

In dit artikel wil ik het verschil voor je duidelijk maken, want niet iedereen die empathisch is, is hooggevoelig, maar hooggevoelige mensen zijn eigenlijk altijd wel zeer empathisch.

Het verschil tussen empathisch zijn en hooggevoelig zijn

Het verschil tussen empathisch zijn en hooggevoeligheid is gelukkig vrij simpel als je ze achter elkaar plaatst. Dan kun je het empathisch vermogen namelijk zien als de voorloper van hooggevoeligheid.

Een groot inlevingsvermogen

Empathische mensen hebben namelijk een groot inlevingsvermogen. Dit betekent dat ze zich kunnen verplaatsen in de situatie van de ander en daardoor de emoties van een ander goed kunnen begrijpen. Ze hebben dus een heel groot emotioneel begrip.
Vaak komt dit doordat ze zich in de ander verplaatsen en de situatie van een ander koppelen aan wat ze zelf hebben meegemaakt in hun leven.

Meevoelen 

Als je zeer empathisch bent, dan begrijp je de emotie van de ander niet alleen, maar je voelt hem ook. Als je dus kijkt naar iemand die verdrietig is, dan voel jij je ook daadwerkelijk verdrietig. Je zou dan ook zo mee kunnen gaan huilen, terwijl jij zelf op dit moment geen reden hebt om te huilen.
Deze mensen hoeven vaak niet eens een situatie of emotie te koppelen aan hun eigen ervaringen (al kunnen ze dat natuurlijk wel). Ze hebben niet eens de controle over hun eigen gevoel. Ze voelen gewoon mee.

De emoties overnemen

Hooggevoelige mensen gaan hier nog een stapje verder in. Ze begrijpen het gevoel van een ander niet alleen en ze voelen ook niet alleen maar mee. Hooggevoelige mensen nemen het gevoel over. Dit kan zelfs gebeuren zonder dat ze er bewust van zijn.

Dat betekent dus dat als een hsp’er (de afkorting voor een hooggevoelig persoon) in contact komt met een verdrietig persoon, ze dit verdriet overnemen.
Als ze dan even later ergens anders zijn, kunnen ze zich nog steeds verdrietig voelen. Ze hebben het verdriet overgenomen en eigen gemaakt.
Als een hooggevoelig persoon zich hier niet bewust van is, kan hij of zij zich zo voelen zonder te weten waarom en dat kan heel erg irritant en vermoeiend zijn.

Warme groet,
Scarlet Le Pair

Advertentie

Altijd eerst de ander: zó kijkt een hooggevoelig persoon naar de wereld


Altijd eerst de ander: zó kijkt een hooggevoelig persoon naar de wereld

Wie hooggevoelig is is van nature ook ‘extern georienteerd’; altijd met de ander bezig en zeer goed in spiegelen en zelfreflectie. En dat brengt lusten én lasten met zich mee. Coach Saskia Klaaysen is hierin gespecialiseerd en legt uit hoe je hier evenwichtig mee om kunt gaan. Want die externe oriëntatie is niet altijd feest.

Ik vertel je vast geen nieuws dat HSP-ers een sterk ontwikkeld inlevingsvermogen hebben. Je bent van nature invoelend en vertoont begrijpend gedrag. Je staat snel klaar voor de ander klaar, en soms voel je eerder wat de ander nodig heeft dan de ander zelf door heeft. Je voelt stemmingen, fysieke gesteldheid, gepieker van een ander en de sfeer van de omgeving gauw aan. Je weet intuïtief in de interactie met de ander te handelen. De spiegelneuronen in het HSP-brein doen goed werk! Van nature is een HSP-er met zijn aandacht in de omgeving, bij de ander, het grotere geheel. Ik noem dit ook wel externe oriëntatie.

Hoe ontstaat een externe oriëntatie?
Deels aangeboren, gezien de kenmerken van het zenuwstelsel van een HSP-er. Maar deels ook ontwikkelt door hoe de omgeving reageert op het gedrag van de HSP-er. Wetenschappelijk is aangetoond dat HSP-ers sterker reageren op complimenten en bevestiging dan een willekeurig ander persoon. Dat maakt dat het brein al vroeg een goede overlevingsstrategie leert: als je ‘voldoet aan de verwachtingen’, ‘het goed doet’, ‘je rekening houdt met de ander’, dan krijg je een plezierig gevoel. Dat maakt dat HSP’s bij afkeuring of negatieve reacties aanpassingsgedrag zijn gaan vertonen. Tot op zekere hoogte is deze aanpassing heel functioneel, omdat je in de eerste fase van je leven afhankelijk bent van voeding en liefde uit de omgeving, maar in het latere leven zorgt dit gedrag regelmatig voor ballast. Want dan is het toch wel prettig om kapitein op jouw schip te zijn.

De lusten
Een HSP-er die goed in zijn vel zit, voldoende zelfvertrouwen heeft kan met deze eigenschappen succesvol zijn in het werk, een motiverende of inspirerende leidinggevende zijn, een verkoper die vraag en aanbod goed op elkaar kan afstemmen, een zorgzame arts die er daadwerkelijk voor de patiënten is, een creatief brein om de behoefte van de ander te vertalen in een maatwerkproduct of die technische man die klantgericht de klus klaart . In een team merk je dat een HSP-er loyaal is, met betrokkenheid, veel inlevingsvermogen en groot verantwoordelijkheidsgevoel zijn werk doet. Vaak is een HSP-er in een team of in een gesprek gericht op wat mensen verbindt in plaats van wat mensen verschilt. In een team zie je dat een HSP-er vaak de mediator is, de verbindende factor tussen verschillende opinies, verschillende belangen tot een geheel kan smeden.

So far so good. Allemaal goed nieuws! Zijn er geen lasten?

Helaas het is niet altijd feest, de last kan groot zijn.
Juist bij een te sterke externe oriëntatie heb je kans op een aantal typische HSP valkuilen:

  • Je staat te veel in de schoenen van de ander en je kijkt met het brilletje van iemand anders de wereld in, je voelt hoe de ander zich voelt, denkt zoals de ander denkt, gedraagt je zoals de ander zich gedraagt. Je bent dan een soort kameleon en je raakt je eigen basis, je lichaamsbewustzijn kwijt. Jij voelt niet meer wat JIJ wilt, behoefte aan hebt, je grenzen of je weet even niet wat je er zelf van vindt. Je beweegt mee met de ander, je gaat pleasen. Je ontwikkelt een persoonlijkheid die op de aanpassing berust. Je verliest authenticiteit, je leeft niet vanuit je werkelijke essentie, ziel of wezenlijke zelf.

  • Je hangt te lang in de helikopterstand: je hangt boven de situatie, alsof je op een afstandje naar jezelf en de anderen kijkt. Als een observator. Je ziet jezelf in contact met de ander en je bent je bewust van hoe de interactie verloopt, wat het betekent en denkt ondertussen na hoe je het beste kunt reageren, of hoe jij hoort of vindt dat je moet reageren, wat de beste oplossing is of hoe je de meningen bij elkaar brengt. Je reflecteert, werkt scenario’s in je hoofd uit. En dan als jij zover bent dat je wat wilt zeggen, is het momentum voorbij. Het is een echte denkstand. De ander krijgt dan wat minder goed contact met je en stelt vragen als: ‘hallo, ben je er nog?” “Maar wat vind JIJ er nou van?” “Zeg jij ook eens wat” “Ben je aan het dromen?”. Je zit hier volop in het proces van de diepgaande informatieverwerking en dat kost tijd en energie. En je bent dan minder in staat direct te reageren. Een uurtje later, of als je alleen bent, of anders de dag erna weet je vaak wel wat je wilt en hoe je het ervaart of wat je mening is.

  • Je vereenzelvigt je te veel met je emoties en gevoelens die je krijgt in het contact met de ander. Je wordt als het ware het verdriet, de boosheid, de onmacht. Je blijft hangen in de bijbehorende gedachtes en je versterkt hiermee de emotionele intensiteit. Op het moment zelf valt het soms nog wel mee, maar eenmaal alleen gaat de ‘maalmachine’ in je hoofd aan en doorleef je nog een keer, en nog een keer, en…. Je herkauwt het gesprek, de emoties, de als-dan, had-ik-maar scenario’s en daarmee activeer je onbewust je gevoelsbrein en roep je al die vervelende emoties nog eens versterkt op.

  • Je houdt het belang van het grote geheel te lang voor ogen, het belang van de organisatie, het bedrijf, de maatschappij, de familie, het systeem.Daarmee kan je je eigen behoeftes parkeren, je eigen gevoelens niet tijdig opmerken en mogelijk over je grenzen gaan, allemaal ten dienste van het grotere geheel. Vaak met een liefdevolle intentie, het verlangen en de wens om de wereld iets mooier te maken. Hier loop je tegen zingevingsvraagstukken op. Welke komt echt uit jouw hart, geeft je energie, motivatie en een flow? En welke zijn gebaseerd op frustratie, verdriet en onmacht, het gevoel dat als niemand het doet, JIJ het MOET?

Het gevolg
Een groot energielek, vermoeidheid tot soms regelrechte uitputting. Allemaal veroorzaakt door jouw aanpassingsgedrag, het rekening houden met de ander, te voldoen aan de verwachtingen of hoe het hoort (die jij overigens zelf bedenkt), alle emoties of het grotere belang voor ogen houden.
Want dit is nu eenmaal niet de manier die bij JOU past. Het werkt een hele tijd, maar vroeg of laat kom je jezelf tegen. Je oude strategie om jezelf op de ander en de omgeving te richten, gaat zich tegen je keren. Je kan maar 1 andere kant op, dat is de weg van de innerlijke oriëntatie. Het versterken van het Ik-besef. Leven zoals het ECHT bij jou past.

De oplossing: Hoe verkrijg je een grotere innerlijke oriëntatie?
Er zijn diverse factoren die mee spelen in het contact en waar je aan kunt werken:

  1. Fysieke factoren, je brein is alert en ziet veel zintuiglijke prikkels in de omgeving als VIP prikkels. Je kunt jezelf trainen om je zintuigen te kalmeren en de focus naar jezelf te leggen, waardoor niet alle prikkels continue de aandacht roepen. Ten tweede heeft ons lichaam een geheugen dat zich uitdrukt in onze lichaamshouding en spierspanningspatronen. Soms houden we onbewust trauma, emoties, de familiegebeurtenissen en levensgebeurtenissen vast. Dat maakt het lichaam gespannen en alert, meer dan de situatie in het heden van je vraagt. Maak je ongewilde bagage los en leer het lichaam weer ontspannen.

  2. Mentaal emotionele factoren. Zorg dat de waarden die je hebt in het contact met de ander energiegevend zijn. Veel HSP-ers vinden waardering belangrijk. Vaak is het zo belangrijk geworden, omdat de angst voor falen of afwijzing groter is dan de behoefte aan waardering. Op dat moment is het streven naar waardering een energievreter. Je wordt immers gedreven door de angst voor afwijzing en zal je dus over je grenzen gaan. D.m.v. bewustwording kan je achterhalen welke waarden jou energie geven in het contact en welke je in de weg zitten. De eerste type waarden heb je te stimuleren (soms horen daar keuzes bij met welke mensen je om wilt gaan). Met die laatste belemmerende waarden kan je aan de slag. Als de angst is gekalmeerd, reageer je heel anders op je omgeving, omdat je reptielenbrein niet gelijk in standje overleven schiet, zodra er angst de kop op steekt.

  3. Energetische factoren: versterk je gronding & lichaamsbewustzijn, train om in het hier & nu te zijn, zorg dat je stevig in je eigen energie staat (trek je eigen jasje aan), en leer goed het verschil tussen jezelf en de ander, zorg voor gezonde emotionele verbindingen.

  4. Zingevingsvraagstukken: bepaal wanneer jij ECHT jezelf bent, in welke context, bij welke mensen en in welke omgeving, waar gaat je hart sneller van kloppen, waar gaat je ziel van dansen. Vaak bots je dan op tegen wat je hebt aangeleerd, ‘hoe het zogenaamd hoort’ de ‘ja maar’s’, allemaal aangeleerd door je aanpassing op de omgeving. Kijk, voel en luister eens van binnen, wat bij jou past, wat voor jou werkt, wat maakt jou blij, wie maakt je blij, wat zijn jouw behoeftes, wat is de betekenis van jouw emoties & gevoelens. Dat is het juiste vertrekpunt.

En dan weet ik zeker dat het leven een stuk plezieriger is, de lusten toenemen en jouw hart een sprong de goede kant op maakt!

Tekst: Saskia Klaaysen www.anahata-coaching.nlwww.hsptraining.nl

Bron: http://www.mynd.nu/altijd-eerst-de-ander-zo-kijkt-een-hooggevoelig-persoon-naar-de-wereld/

Narcisme neemt toe


Narcisme schijnt volgens onderzoek steeds meer toe te nemen,  ook onder jongeren. Er wordt zelfs ook al gesproken over Spiritueel Narcisme (Roos Vonk) het idee dat je door spirituele wijsheid een bijzonder persoon bent, beter dan anderen. Het is niet wetenschappelijk aangetoond, maar de neuropsychologie en neurowetenschappen gaan er tot nog toe van uit dat narcisten niet worden geboren als narcist.

Wat is nu eigenlijk narcisme en zijn we niet allemaal wat narcistisch? Narcisme is eigenlijk een relatiestoornis. Narcisten zijn er in verschillende typen. Ze kunnen heel ‘normaal’ overkomen en overtuigend liegen. Kenmerkend is meestal een sterk charisma en flamboyante verschijning waarmee ze hun omgeving inpakken. Natuurlijk hebben we allemaal mogelijk wat narcistische trekken maar zodra het narcistisch gedrag te extreem of voortdurend relatiebreuken oplevert, is er wel degelijk wat aan de hand. De relatiebreuk ligt bij een narcist ook altijd aan de ander. Nu is dit overigens vaker bij relatiebreuken het geval: ‘met de vinger wijzen naar de ander’. Toch geloof ik dat er in een normale relatie over het algemeen beide personen verantwoordelijk zijn voor wat er gebeurd. Je kunt wel je relatie veranderen, maar als je je gedrag niet veranderd kom je vaak weer in een zelfde situatie of in dezelfde patronen terecht.

Narcisme komt vaker voor bij mannen dan bij vrouwen. De kernsymptomen van narcisme zijn; ‘een instabiele basis’, ‘jezelf opblazen’, ‘gebrek aan wederkerigheid’ en ‘afstoten’. Deze vier symptomen vormen een vicieuze cirkel (de narcistische cirkel).

Narcisme kan ook sterk verbonden zijn met pathologisch liegen. Een narcist kan voortdurend zijn mening en verhalen veranderen, liegen is een gewoonte in het gedrag. Normaal gesproken als je liegt geeft je lichaam een stress-respons. Misschien ga je blozen of zweten. Bij een narcist gebeurt dit niet, hij gelooft in zijn eigen leugens en kan daardoor mensen gemakkelijk misleiden.

Manipulatie zie je ook bij narcisme. Beloftes worden verbroken wanneer dat hem uitkomt. Wat ooit gezegd, beloofd  of afgesproken is, telt niet meer of de feiten worden verdraaid. Ook kan een narcist je dagen negeren wat ook wel stilte behandeling wordt genoemd.

Dit geeft zeker in relaties veel emotionele verwarring en heeft een effect op je zelfvertrouwen en eigenwaarde. Je krijgt twijfels over jezelf of verliest jezelf.  Waar onenigheid is hebben beiden schuld, maar in een relatie met een narcist zet ik hier sterk mijn vraagtekens bij. Natuurlijk blijf je altijd verantwoordelijk voor je eigen aandeel en hoe jij reageert op het gedrag van een narcist. Bedenk goed dat de narcist helemaal niet aan de relatie wil werken, hij wil dat jij er aan werkt. De emotionele beschadiging die je oploopt in een narcistische relatie ondermijnt de relatie met jezelf, je leven wordt onveilig en je stapt in de overlevingsmodus. Resteert: vechten, vluchten of bevriezen. Allemaal bijzonder schadelijk voor jezelf.

Een narcist lijkt als je hem leert kennen bijzonder charmant en empatisch. Maar naarmate de relatie vordert, is het inlevingsvermogen onderontwikkeld. De narcist vindt dat hij altijd tekort wordt gedaan, te weinig aandacht krijgt of bevestiging en stapt daardoor snel in het gekrenkte kind, een kind wat zijn zin niet krijgt. Vervolgens projecteert de narcist op jou. Jij bent niet te vertrouwen, jij bent onrespectvol, jij bent niet vriendelijk, jij bent niet goed en als je onvoldoende in je kracht staat, kun je dat gaan geloven.

Alhoewel we altijd voorzichtig moeten zijn met het etiketteren van mensen wil ik dit etiket ook loslaten. Het maakt niet uit wie of wat iemand is. Maar wat wel uitmaakt is welk gedrag de ander vertoont en wat voor invloed dit heeft op jouw leven, luister naar je ‘onderbuikgevoel’. De signalen voel je, de twijfels over iemands eerlijkheid voel je, de manipulaties voel je, dat je genegeerd wordt voel je, dat het altijd aan jou ligt, voel je.  De vraag is eigenlijk: hoe wil ik mijzelf laten behandelen en hoeveel zelfliefde heb ik?

Zijn narcisten dan slechte mensen? Nee, ik geloof niet in goed of slecht. Het zijn verwonde mensen, net als dat de meeste mensen zo hun verwondingen hebben, de kunst is alleen om jezelf niet meer te laten verwonden en je eigen kracht te ontdekken, misschien wel een levensreis wat je brengt naar een hoger bewustzijn.

Hieronder een mooi filmpje van een narcist voor narcisten……..

Bron: https://www.linkedin.com/pulse/narcisme-en-geluk-sheila-neijman

%d bloggers liken dit: