Waarom spiegelen kinderen?


Misschien heb je het wel eens gehoord. Kinderen zijn grote spiegels. Kinderen kijken soms rechtstreeks in je ziel en reageren impulsief. Wij als volwassene hebben misschien geleerd deze impuls te onderdrukken. Misschien uit angst voor reactie van de ander of uit beleefdheid. Kinderen niet. Kinderen voelen iets wat niet goed voelt en reageren vrijwel direct.

Ieder gezin waar kinderen zijn, is het kind een spiegel voor de ouders. Vaak is het één kind die eruit blinkt. Andere kinderen spiegelen ook maar dit valt niet altijd op omdat het gedrag door de ouders erkent wordt of niet als hinder ervaren wordt. Ouders kunnen soms met hun kinderen prima omgaan maar met één kind constant in een strijd terecht komen. Het kind is dan de grote spiegel voor de ouders. Wat je als ouder ook doet, het kind blijft soms het tegenovergestelde te doen van wat je het liefst zou willen. Of hoe lief je ook bent het wordt vaak verkeerd opgevat of altijd weer die strijd. Het kan ook anders. Het kind wat bijvoorbeeld altijd ziek is, of allergie heeft of die je niet kunt bereiken. Ieder kind reageert anders maar weer soms de ouder goed te bereiken.

Kinderen spiegelen omdat ze zuiver zijn. Ieder kind heeft iets anders te zeggen. Het beste wat je het kind kunt geven, is het gevoel dat je het kind hoort. Dit is tevens de grootste behoefte van het kind. Niet naar een kind luisteren, kan ervoor zorgen dat kinderen de toegang tot hun eigen kern af gaan sluiten. Wat ouders dan merken is dat het kind niet bereikt wordt. Kinderen luisteren niet, maken geen contact, zijn afwezig. Het tegenovergestelde kan ook. Het kind wat zich heel afhankelijk opstelt van de ouder. Het kind wat je moet sturen, wat teveel angst lijkt te hebben. In praktijk zie ik veel kinderen die of geen eigen mening of wil hebben of juist een sterke wil hebben en niet luisteren naar de ouders. Kinderen hebben deze wil nodig maar dan wel op een gezonde manier. Zodat het later vanuit zijn eigen wil de wereld tegemoet kan gaan.

Zodra de wil van het kind in onderdrukking komt zal het kind tegengas geven. Als het kind zich al heel vroeg heeft leren onderdrukken, zal deze tegengas niet op gang komen. Soms pas later in de puberteit. Deze wil wordt bij het kind aangestuurd door het hart. Deze combinatie is heel sterk. Het geeft het kind kracht. Zodra kinderen leren hun eigen wil te onderdrukken, omdat er geen gehoor wordt gegeven en het kind zich moet aanpassen, kan het kind het contact met zichzelf afsluiten. Het lijkt dan braaf te doen wat er gezegd wordt of het lijkt niet te deren als iemand boos wordt en het kind dwingt iets te doen. Ouders bereiken kinderen niet meer. Kinderen lijken soms volledig gevoelloos of zijn heel braaf. Als kinderen zich prima aanpassen is het moeilijker te zien of het kind werkelijk zichzelf is. Omdat het kind gewenst gedrag vertoont wordt er vaak niet verder gekeken. Als een kind opstandig wordt, wordt er vaak wel geluisterd.

De ouders die met hun kinderen bij mij komen als ze hun kinderen niet kunnen bereiken of als het kind niet wil luisteren hebben meestal al van alles geprobeerd. Het eerste wat ik ouders hoor zeggen is: “Ik heb al van alles geprobeerd om hem te laten luisteren”. Met alles bedoelen ze vaak het kind te overheersen en “te dwingen” te luisteren. Dit komt nog van vroeger. Waar ouders “de baas” moeten zijn over hun kinderen. Of waar ouders hun kinderen “onder controle” moeten hebben om goed over te komen bij de buitenwereld, om goede ouder te zijn. In deze fase kinderen jouw wil op leggen door kinderen te forceren werkt vaak averechts. Sommige ouders snappen niet waarom TV programma’s zoals “The Nanny” niet werken. Het kind straffen en op een strafstoeltje zetten lijkt goed te werken. Zelf ben ik daar geen voorstander van. In mijn ogen werkt het helemaal niet en bovendien vind ik het schadelijk voor het kind en de band met de ouder.

Als kinderen zich eenmaal hebben afgesloten voor hun kern zijn ze supersterk in het doorvoeren van hun wil. Het lijkt soms onmogelijk kinderen nog te dwingen iets voor elkaar te krijgen. Dit is waar het bij veel ouders ophoud. Sommige ouders laten los waardoor het kind alle vrijheid krijgt en sommige ouders gaan hulp zoeken. Het is voor sommige ouders mogelijk kinderen toch te laten luisteren. Slaan of strenge straffen waar het kinderwilletje soms gebroken wordt om zo het kind te helpen gehoorzamen, wordt ook nog wel eens toegepast. Dit is naar mijn mening zeer schadelijk voor kinderen en de band tussen ouder en kind. Het vertrouwen wordt tot in de kern diep geraakt.

Wat kinderen ons spiegelen is de vrijheid die wij hun niet geven. Kinderen vrijheid geven wil niet zeggen dat ze dan maar alles mogen doen wat ze willen, maar juist dat wij naar ze gaan luisteren. Kinderen kunnen prima zelf aangeven wanneer hun wil in bedreiging komt. Omdat hun wil nauw verbonden is met hun hart, zijn ze ook heel kwetsbaar. Bij het ene kind uit zich dit naar buiten en bij het andere kind naar binnen. Het is belangrijk om eerst te zien wat voor soort kindje jij hebt. Daarna kun je proberen het gedrag van je kind meer te vertalen door beter te gaan luisteren naar wat je kind wil. Want als het ruimte krijgt om zelf invulling te geven aan zijn of haar leven zal het leren luisteren naar zijn of haar hart. Wat een goede basis meegeeft voor het kind en de toekomst. Dat kinderen daarbij leren omgaan met verantwoordelijkheden die daarbij komen kijken, is heel wat anders dan kinderen te leren om te gehoorzamen. Omdat het zogenaamd goed voor hen is.

Kinderen leren luisteren

Kinderen leren luisteren, kan pas als je zelf het goede voorbeeld geeft. Bovendien dient daar een goede vertrouwensband te zij  waar wederzijds respect is. Als je wilt dat je kind leert luisteren, leer dan luisteren naar je kind. Luistert jouw kind niet? Dan kan het zijn dat jouw kind iets spiegelt. Bijvoorbeeld waar luister jij niet naar? Om werkelijk alles te zien van je kind is veel zelfkennis nodig. Denk maar eens na, hoe zou jij benaderd willen worden als er iets van je gevraagd wordt? Is het niet dat wel allemaal met respect behandeld willen worden? Willen we niet allemaal eerst ons ding afmaken voordat we voor de ander klaar staan? Willen we niet allemaal dankbaarheid voelen van de ander?

Al je blinde vlekken onderzoeken en persoonlijke stukken opruimen zorgt voor een helder beeld over jezelf krijgt. Het kind geeft aan wanneer je iets van jezelf niet ziet. Het is mogelijk veel te lezen over het spiegelgedrag van kinderen maar de beste werking ontstaat als je terug gaat naar jouw eigen kindertijd. Hoe meer zelfkennis en hoe meer ruimte voor jezelf, hoe makkelijker het wordt te luisteren naar wat je kind jouw spiegeld. Het is ook mogelijk van kinderen te leren en goed te luisteren via intuïtie wat je kind wel of niet wilt. Zo kun je meegaan in de opvoeding die je kind wenst. Soms handelen ouders dan vanuit intuïtie zonder dat ze er erg in hebben wat ze nu aan het doen zijn. Dit werkt voor sommige ouders ook prima.

Diana Annegarn

http://www.bewustopvoeden.nl

Stappenplan: zo kun je iemand vergeven


Stappenplan: zo kun je iemand vergeven

door Marloes Blom

 

Vergeven is iets anders dan verzoenen, je hoeft het niet bij te leggen. Het is een innerlijk proces waarbij je de ander niet nodig hebt. Vergeven is het loslaten van alle hoop op een beter verleden. Hoe doe je dat?
Denk terug aan een situatie waarin u zelf iemand heeft gekwetst.<br/><br/>
Denk terug aan een situatie waarin u zelf iemand heeft gekwetst. 

  1. Ken uw doel. Vergeving betekent niet per se verzoening, zegt vergevingsexpert Frederic Luskin -al kan het daar uiteindelijk wel toe leiden. Vergeven betekent ook niet dat u goedkeurt wat de ander u heeft aangedaan, dat u er excuses voor bedenkt of het vergeet. Luskin: ‘Vergeven betekent het gebeurde minder persoonlijk nemen, pijn en boosheid laten varen en iemand anders niet eindeloos verantwoordelijk stellen voor uw welzijn.’

 

    Besef dat vergeven om ú draait, en niet om de dader, zegt Luskin. ‘Het doel is dat u zich beter gaat voelen. Ook als u zich niet met de dader verzoent of als hij niet erkent wat hij u heeft aangedaan, profiteert u nog steeds van de energie die vrijkomt door het loslaten van wrok.’

 

2.Denk terug aan een situatie waarin u zelf iemand heeft gekwetst.

    Dat is een goede voorbereiding, meent vergevingsdeskundige Everett L. Worthington. Neem een situatie in gedachten waarin u iemand heeft pijn gedaan die u later heeft vergeven. Bedenk hoe schuldig u zich voelde over het gebeurde, en hoe groot uw opluchting was op het moment dat de ander u vergaf.

 

3.Neem kleine stapjes.

    ‘Vergeving moet een geschenk zijn, geen verplichting,’ zegt Robert Enright, auteur van het boek Forgiveness is a choice. ‘Als u het probeert af te dwingen, komt u onder druk te staan en kunt u zich misschien schuldig gaan voelen omdat het u niet lukt. Doe het in uw eigen tempo, en houd er rekening mee dat het dagen, weken of maanden kan duren.’ Als de veroorzaker eerder dan u eraan toe bent om vergeving vraagt, zeg dan dat u hem wel wilt vergeven, maar dat daar tijd voor nodig is.

 

4.Probeer u te verplaatsen in de ander.

    ‘Vaak hebben mensen het niet eens door dat ze u kwetsen,’ zegt Luskin. ‘Misschien konden ze zich op dat moment niet anders gedragen, of waren ze zo druk met zichzelf bezig dat ze niet in de gaten hadden wat ze deden.’

 

    Robert Enright adviseert in zijn boek om uzelf een aantal vragen te stellen. Hoe was de jeugd van de persoon die u kwetste? Hoe was zijn leven op het moment van het vergrijp; stond hij of zij onder druk? Hoe is uw relatie met deze persoon in het algemeen; hoe lang kent u elkaar al en wat zijn goede eigenschappen van de ander? Enright waarschuwt wel: ‘Soms is het gebeurde te erg om dit soort vragen te beantwoorden.’

5.Erken dat u zich naar voelt door gevoelens die u nú ervaart, niet door wat u twee minuten of tien jaar geleden is aangedaan. ‘U kunt vervelende gebeurtenissen uit het verleden niet veranderen, alleen de hoeveelheid ruimte die ze in het heden innemen’, zegt Luskin. ‘Richt u niet telkens weer op uw gekwetste gevoelens, daarmee geeft u degene die u heeft gekwetst macht over u.

 

Onthoud dat een goed geleefd leven de zoetste wraak is.’ Hij adviseert een stressmanagementtechniek toe te passen op het moment dat u zich rot voelt over wat er is gebeurd. ‘Sluit uw ogen, haal twee keer diep adem en denk aan een plek of persoon waarvan u houdt.’

 

6.Verander uw verhaal. Vertelt u aan derden steeds hetzelfde over hoe iemand anders uw leven heeft verwoest? Maak er een heldenverhaal van, waarin u vertelt wat u heeft gedaan om te herstellen of met de situatie om te gaan. Frederic Luskin: ‘Door “arme ik” te veranderen in: “dit heb ik gedaan”, plaatst u zichzelf niet langer in de slachtofferrol.’

Bron: http://www.psychologiemagazine.nl/web/Artikelpagina/Stappenplan-zo-kun-je-iemand-vergeven.htm

 

We kennen het allemaal weleens, gekwetst worden door een ander, zeker door mensen die in je hart zitten, kan het extra pijnlijk zijn. Het is nutteloos om de ander te vergeven wanneer je jezelf niet kan vergeven dat je jezelf heb laten kwetsen en daardoor een slachtoffer voelt. Punt 6. Verander uw verhaal is daarom het belangrijkste in heel het vergeven..

 

Onsterfelijk


“Angst en dood zullen verwijderd worden als we overtuigd raken van het feit dat ‘ik onsterfelijk ben’ nietwaar? We zouden de waarheid moeten begrijpen dat ‘ik het Ware Zelf ben dat puur bestaan is, puur bewustzijn, pure gelukzaligheid; Ik ben onsterfelijk.” Amma (Mata Amritanandamayi)

Amma

Een wijze en liefdevolle vrouw, Amma
Een voorbeeld voor velen net als de Dalai Lama

 

 

Mindfulness: Trauma’s


 

Trauma’s zijn diep inwerkende gebeurtenissen in je leven. Een trauma is een ontregeling van onze instinctieve levensfuncties en geen stoornis. Door bewust te worden van de ontregeling, krijg je zicht op herstel, en komt de verantwoordelijkheid voor verwerking in eigen hand. Een traumatische gebeurtenis kan eenmalig zijn. Je kunt dan denken aan: een overval, het overlijden van een dierbare. Er zijn ook situaties waarin er sprake is van diep doorwerkende ervaringen die keer op keer plaatsvinden, zoals: (seksueel) misbruik, oorlog, emotionele of geestelijke verwaarlozing, huiselijk geweld, enz. Situaties zoals hierboven beschreven staan, leiden vaak tot emotionele stress en andere klachten.

Bij een diepinwerkende gebeurtenis (trauma) kan de emotionele doorvoer naar de geheugens stagneren of slechts gedeeltelijk plaatsvinden. Dat heeft consequenties. Zo kan het zijn dat de gebeurtenis als het ware helemaal uit je geheugen wordt geschrapt. Het kan ook zijn dat je je heel goed herinnert wat er gebeurd is en hier feitelijk, zonder emotie, je verhaal over kunt doen. Je bevindt je dan nog in een soort verdovingsfase. Hetgeen je hebt meegemaakt, was op dat moment zo overweldigend dat het lichaam je als het ware beschermd heeft voor de impact door je op dat vlak te verdoven. Het kan dan lijken alsof je de gebeurtenis verwerkt hebt, maar in feite laat de verwerking nog steeds op zich wachten.

Ook kunnen zich steeds emoties opdringen, die niet passen bij de situatie waarin je je nu bevindt. Dat is verwarrend en daardoor lijk je labiel en ongecontroleerd. Of binnen een bepaalde, ogenschijnlijk neutrale situatie, raak je helemaal uit evenwicht en komen er onevenredig, heftige emoties naar boven. Het kunnen signalen zijn van een onverwerkte, diepinwerkende gebeurtenis.

Waarom komen bepaalde gevoelens dan nu wel naar de oppervlakte ? Zoals al aangegeven kunnen herinneringen weggevallen zijn en emoties verdoofd zijn. Dat kan minuten tot jaren duren. En plotseling komt het dan zonder reden weer binnen het bewustzijn en vraagt daar op een onprettige manier om aandacht. Pas als je sterk en veilig genoeg bent, zal de impact van een emotionele gebeurtenis naar de oppervlakte kunnen komen. Uiteraard gebeurd dat niet in een keer, maar iedere keer wordt er een laagje vrijgegeven zodat het emotioneel verwerkt kan worden. Sommige mensen komen bij mij en zeggen: ik ben met dit thema al zolang bezig en iedere keer val ik weer terug. Dat lijkt alleen maar zo. In feite komt er iedere keer een nieuwe laag vrij. Die emoties lijken wel is waar op elkaar, maar zijn dat niet. Je hebt tussentijds wel degelijk geleerd van wat je hebt verwerkt. En je bent ook weer sterker en veiliger geworden om een volgende laag aan te gaan.

Ook is het goed om te beseffen dat juist de meest beladen lagen onderop liggen. Het is dus niet zo, omdat je al verschillende keren pijn of ongemak hebt opgeruimd, dat je inmiddels de klappen van de zweep kent. Nee, je bewaart de meest emotionele pijn voor het laatst, omdat je inmiddels zo sterk bent geworden dat je ook die laag onder ogen kunt zien. Een trauma kun je verwerken, je hoeft er niet mee rond te blijven lopen. Vat daarom goede moed, ga er Mindful mee aan de slag, en wees gemotiveerd.

Bron:www.mindfulnessmbct.nl

trauma's