Maak je los van woede. De 1e stap!


 

Dit artikel is eigenlijk geplaatst onder de titel ”HSP en maak je los van woede”

Gezien iedereen de emotie woede of boosheid kent, plaats ik het neutraal.

 

In de blog ‘HSP: ben ik boos? Dan mag dat’ wordt uiteengezet dat we boos mogen zijn en dat de woede ons iets heeft te vertellen. Maar vaak groeien we juist op met de overtuiging dat we niet boos mogen zijn. Het boos zijn op iemand moeten we verbergen, wegmoffelen en mogen we zeker niet aan onze kinderen laten zien. Zo groeien we op met het idee dat de emotie woede er niet mag zijn. Dit staat in wezen gelijk aan dat jij er niet mag zijn als persoon, identiteit, als mens op twee benen en zijn eigen gedachten. Wij weten dat we er mogen zijn. Een eerste stap naar het voelen dat we er mogen zijn, ligt besloten in bewustwording. Om op een bewuste manier onze emoties te voelen.

Als we niet bewust zijn, kan de emotie woede zijn eigen leven gaan leiden zonder dat je in de gaten hebt dat deze emotie aanwezig is in jouw systeem. In jouw geest en lichaam. Heel vervelend. In dit geval heeft het lichaam namelijk veel te verduren. Het lichaam slaat alles op. Zolang deze verwoestende emotie zijn werk kan blijven doen, zit jij met onverklaarbare lichamelijke pijnen.

Aan de oppervlakte kan het zijn dat woede zich wel laat zien. Woede in verschillende gradaties zoals irritatie en frustratie om een collega die zich wil begeven op jouw territorium, een manager die je belaadt met teveel werkzaamheden of de afwas die je partner voor de zoveelste keer laat staan. Een gedachte die slechts te gast is in je geest kun je makkelijk loslaten. Dit wordt een stuk moeilijker als je de identiteit van de gast aanneemt. Wie moet je dan vragen om te vertrekken? (Rebel Boeddha) 

En dit is wat we massaal doen. We identificeren ons met de gedachten aangaande de irritaties, frustraties en boosheid. ‘Ja, echt, die manager is zo’n achterbakse lul, in plaats van het zelf op te knappen, zit hij lekker op zijn luie reet en verzuip ik in het werk. In zijn werk!’ Terwijl deze gedachte je leven negatief kleurt en blijft vergiftigen, woedt de daadwerkelijke woede in je systeem. Het kan namelijk ook zijn dat je nooit hebt geleerd ‘nee’ te zeggen. Dat je niet weet en het al helemaal niet voelt hoe je voor jezelf kunt opkomen. Je moeder rende en vloog ook altijd in het rond om je vader te dienen.

De mensen die je leegzuigen, die je willen gebruiken en absoluut niet het beste met je voor hebben, blijf je tegenkomen. Je blijft hen tegenkomen, totdat je zelf de knop weet om te draaien. Totdat je beseft dat je een groot deel zelf in de hand hebt. Natuurlijk heb je te maken met omgevingsfactoren. Maar als je al zo vaak van omgeving bent veranderd, gaat er toch iets wringen. Wat doe of denk ik dat ervoor zorgt dat het blijft plaatsvinden? ‘Mijn moeder is altijd heel negatief. Ze zuigt me leeg. Daarna ben ik totaal van de kaart.’ Ja, zelfs in familierelaties is het mogelijk om de balans te herstellen. Het is een lange weg, maar als jij er genoeg van hebt, hoor je wellicht op een dag dat ze een positief bericht met je deelt.

De vraag nu is: wanneer hebben we er genoeg van? Soms lijkt het wel een verslaving! Het boos  en geïrriteerd zijn. Zonder kan je niet meer. Het geeft ook wel een kick als je je irritatie om weet te draaien naar een positief humeur met de 11 tips van bijvoorbeeld een artikel met de titel ‘Bekijk het leven van de zonnige kant: 11 tips!’ Dit is slechts een klein voorbeeld ten opzichte van enorme torens van boeken in de categorie populaire psychologie boordevol probleemoplossende strategieën.

Pas bij chronische pijntjes zoals vergeetachtigheid, concentratieproblemen of hoofdpijn, rugpijn, nekpijn enzovoorts, trekken we aan de bel. Vaak weet je wel wat je dwars zit, maar de ratio krijgt de overhand. Het probleem wordt uit de wereld geholpen door jouw beredenaties of die van anderen. Bij negeren van het daadwerkelijke probleem volgt als vanzelf de inzinking; overspannenheid, gebroken been, burnout en ga zo maar door. Hier begint het proces dan uiteindelijk! Laten we deze fase eens een keer overslaan en bewuster worden van de emoties die aan het woeden zijn.

Eerder beschouwden we onze emoties als iets negatiefs, als iets dat overwonnen moet worden. We vonden dat we moesten afkoelen en tot rust moesten komen. Nu zien we dat de energie van onze emoties onze intelligentie aanwakkert en ons aanmoedigt om wakker te worden. Inmiddels hebben we de manier waarop onze emoties ons helpen om helder te zien meer leren waarderen. We beginnen nu te begrijpen wat zij ons al die tijd al hebben willen vertellen. We hebben naar onze geest geluisterd, hem laten praten om deze vreemdeling beter te leren kennen en nu zijn we op een ander niveau van gesprek aanbeland. Nu horen we niet alleen maar wat onze vriend zegt, we voelen ook de emotionele warmte of kilte van de woorden. De uitwisseling is intiemer en hartelijker geworden omdat er een hechte verbinding en een oprecht vertrouwen zijn gegroeid. Woede is meer dan gewoon boos zijn om het een of ander. Hartstocht is meer dan het verlangen naar iets. Dit zijn niet zomaar gewoontepatronen of gekwelde geestestoestanden. Hierin verborgen bevindt zich namelijk een drang naar helderheid en een diep verlangen naar waarachtige verbindingen en vrijheid. (Rebel Boeddha) 

 

Bron: lifecoachingdenhaag

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het is gemakkelijker boos te worden of met woede te zitten dan naar de oorzaak te kijken. Meestal is het onbegrip en frustatie van jezelf dat het ego nog eens versterkt, omdat ego geen verdriet kent. Maar ook omdat er geen verbinding is met de innerlijke Bron, en zo doen we ons zelf alleen maar meer pijn.

Lees ook de reactie voor vervolg

Advertentie

2 gedachten over “Maak je los van woede. De 1e stap!

  1. In de kern van woede zit verdriet

    In mijn tweede blog over woede ‘HSP: maak je los van woede. De 1e stap!’ ging het over het bewust worden van de emotie woede. Eerder is ook al genoemd dat in de kern van woede verdriet zit. En pas wanneer je bewust bent van de aanwezigheid van alle emoties begint het proces van jezelf losmaken van deze emoties. Maar daar zijn we nog lang niet. Doordat hooggevoelige mensen empathisch, begripvol, zorgzaam en hulpvaardig zijn (en tot over nog meer positieve eigenschappen beschikken), is de woede vaak heel ver te zoeken. De woede aangaande de grotere thema’s van het leven.

    De persoon in kwestie heeft het vaak onbewust zo ver weg gestopt dat er een tijdje overheen gaat, voordat de woede zichzelf laat zien. Let wel, ik verwijs nu naar de groep hooggevoeligen bij wie die dit op deze manier aan de hand is. Er zijn ook hooggevoeligen die heel goed boos kunnen zijn. Zoals ik. Ja, ik behoor tot deze groep. Maar ook ik ga in bepaalde situaties eerst door het verdriet heen alvorens de woede te voelen.

    ‘Het uiten van emoties, van wat je denkt en voelt, is van wezenlijk belang voor een heldere geest en een gezond lichaam. Maar wat als er bepaalde emoties aan het woeden zijn waarvan je het bestaan niet kent? Dan is het onmogelijk om deze emoties te uiten. Vaak gaat het om negatieve emoties; om woede. De hooggevoelige persoon rent als het ware weg voor de woede door deze juist te absorberen. Niet te laten merken dat het hem zeer doet, want dat zou zijn ouder/verzorger niet kunnen verdragen.’ Uit ‘HSP: ben ik boos? Dan mag dat!’

    Uit mijn praktijk is het gebleken dat deze groep hooggevoeligen de woede absorberen en dus mede het verdriet heel ver weg hebben gestopt. Vanuit hele praktische probleemstellingen aangaande werk en relaties kwamen we na een aantal vragen al uit bij de werkelijke oorzaak. Bijvoorbeeld iemand die graag op het gebied van werk efficiënter wenste te werken, vertelde over een vader die hem beschouwde als een lastpost en hem niet stimuleerde tot het doen van de dingen waar hij van nature goed in was. Of iemand die bij het geven van presentaties op het werk uitbrak in bloed, zweet en tranen, omdat hij zich vroeger enorm schaamde voor zijn acné.

    Als we verstrikt zijn geraakt in een verwarde, wanhopige geestestoestand en we willen ons hiervan bevrijden, dan kunnen we de pijn maar het best helemaal doorleven. Hierdoor kunnen wij de vastberadenheid en inzet opbrengen die nodig is om onze gewoontepatronen te doorbreken. Alleen door ons rechtsstreeks en oprecht te verbinden met onze diepste pijn, vinden wij het enthousiasme dat nodig is om het pad naar persoonlijke vrijheid te gaan. Het lijden is slechts een probleem voor ons wanneer wij op geen enkele manier zien hoe wij ons hiervan kunnen bevrijden. Als we bereid zijn om met onze pijn te werken, dan wordt dit een productieve ervaring. Het wakkert ons verlangen om vrij te willen zijn aan. (Rebel Boeddha)

    Zoals Rebel Boeddha omschrijft: als we onszelf willen bevrijden dienen we onze pijn te doorleven. Dit doen we door ons rechtsstreeks en oprecht te verbinden met onze diepste pijn. En dit is het moeilijkste gedeelte. Het liefst rennen we weg voor onze pijn, ons verdriet. Dit doen we massaal door ons te focussen op alles behalve de pijn: uitgaan, op vakantie gaan, reizen, sporten, lezen etc. We rapen onszelf ook bij elkaar, omdat we de dagelijkse gang van zaken op moeten pakken. Tijd voor het uiten van verdriet wordt niet meer genomen. Terwijl, ik spreek uit mijn ervaring en wat ik in mijn praktijk voorbij heb zien komen, het aandacht geven aan alle emoties, vooral die emoties die je onbewust of bewust onderdrukt, biedt zoveel kracht, zelfverzekerheid en vrijheid.

    Het onder ogen zien van onze diepste pijn is vaak nog een brug te ver, maar zeker de moeite waard om naar te streven. Het proces begint bij het voelen van het verdriet. En het verdriet kent vele lagen. De mens begint vaak bij de bovenste laag en naarmate de inzichten worden verzameld, worden er steeds meer lagen van verdriet afgepeld. Verdriet, omdat je geen afscheid van je moeder hebt mogen nemen toen je jong was en je als vanzelf aanpaste aan de nieuwe gezinssituatie. Nooit mogen en kunnen rouwen. Verdriet, omdat je altijd bang en zenuwachtig was als kind, omdat je stotterde. Verdriet, omdat je moest leven naar de normen en waarden van je ouders, maar hier niet aan kon voldoen. Heel veel verdriet wat nooit door je omgeving én jezelf als zodanig werd erkend.

    Zodra het verdriet wordt erkend. Begint het letterlijk en figuurlijk te stromen. De tranen stromen over je wangen. En je emotionele lichaam wordt wakker geschud. Het verdriet brengt alle andere woekerende emoties tot leven. Eén voor één kun je ze nu gaan erkennen, accepteren en loslaten. Kortom: voelen!

    Bron:Chungmei Cheng lifecoachingdenhaag

    Like

  2. Boosheid en Woede- Lilly Hoekstra

    angst-woede-evenwicht-harmonie

    Iedereen houdt van fijne emoties en gevoelens: blijheid, vreugde, inspiratie, vrolijkheid, opgetogenheid etc. Niemand wil zich verdrietig of boos voelen. Iedereen wil zich prettig en happy voelen. Maar helaas, dat is lang niet altijd het geval.

    Maar wat zou er gebeuren als je nét zo blij zou zijn met de emoties boosheid en woede?
    Als je ze werkelijk oprecht met dankbaarheid kunt ontvangen?

    Boosheid en woede zijn vervelende emoties, moeilijk te hanteren. Want wat moet je er nou mee? Behalve je heel vervelend en naar voelen?
    Doorgaans is de actie volgend op boosheid en woede, naar buiten toe gericht. Meestal ervaar je dat iets of iemand je boosheid of woede triggert. Iets in jou wordt geraakt wat pijn doet, en je eerste reactie is meestal ‘terug slaan’.

    Het is een ware kunst om van de uitwaartse beweging van boosheid, een inwaartse te maken. Daarmee bedoel ik niet, dat je je boosheid inslikt, negeert of onderdrukt. Juist niet!
    Het is juist de bedoeling dat je je emotie wel heel goed onder de loep neemt, bekijkt. En dat lukt alleen als je je naar binnen richt met deze emotie in plaats van dat je het naar buiten toe ventileert.
    Natuurlijk is er helemaal niets mis mee, als je deze emotie eerst naar buiten toe ventileert, door stevig te gaan stampen of schreeuwen of ergens tegenaan te slaan wat jouw kracht verduren kan, een boksbal bijvoorbeeld.
    Want wat er op dat moment naar boven komt en geuit wil worden, is jouw kracht. En jouw kracht is van levensbelang. Als wij onze kracht opgeven, geven we in feite ons leven op.

    De inwaartse beweging, het stil zijn en jezelf afvragen wat nu precies achter de boosheid ligt, is een moedige daad. Het brengt je namelijk bij een diepere laag van jezelf die gevoelens naar boven laat komen, waar je misschien het bestaan niet eens van wist.
    Achter elke boosheid en woede ligt namelijk pijn en verdriet. Dit kan werkelijk van alles zijn. Het kunnen pijnen en verdriet zijn van ervaringen uit dit leven, maar zeker net zo goed pijn en verdriet van ervaringen uit je vele voorgaande levens. Ervaringen die je op dat moment enorm veel verdriet hebben gedaan en die je destijds niet echt hebt verwerkt.
    En omdat deze gevoelens nog steeds in jouw lijf aanwezig zijn, komen ze af en toe naar de oppervlakte door een trigger, juist om jou te laten zien dat er nog pijnen zijn die geheeld mogen worden.

    Zolang deze diep verborgen gevoelens nog in jou leven, ben je eigenlijk nooit echt vrij. Je bent afhankelijk van wat een ander wel of niet bij jou doet.
    Vele pijnen, in dit en in vorige levens, hebben te maken met zeer diepe wonden van afgewezen zijn, afgekeurd worden, verlaten zijn, niet goed genoeg zijn, niet erkend zijn voor wie je bent en dat er om welke reden ook niet van je gehouden werd. Velen van ons hebben in voorgaande levens meegemaakt wat het is om afgekeurd te worden om wie we waren, wat we zeiden en waar we in geloofden. Het zette ons buiten de groep en zorgde voor afgescheidenheid en diepe eenzaamheid en vaak zelfs tot veroordelingen met doodstraf tot gevolg, Traumatisch!

    Wanneer een ander kritiek op ons levert of dingen van ons afkeurt, raakt dat iets in jou wat een oude herinnering oproept. Het wil je feitelijk vertellen dat deze oude wond nog steeds niet genezen is. En dat doet pijn, het levert diep verdriet op. Om dit verdriet niet te hoeven voelen, hebben we reeds sinds lang een overlevingsstrategie ontwikkeld, en dat is de boosheid. Deze boosheid genereert kracht en met deze kracht kunnen wij onze kwetsbaarheid verdedigen. Want vanuit onze herinnering en ervaring weten we, dat wie kwetsbaar is, geraakt kan worden. En dat is eng, misschien zelfs wel levensgevaarlijk en om die kwetsbaarheid te beschermen spelen wij de bal terug naar degene die de kritiek leverde; we worden boos op de ander en voor je het weet is er een ruzie ontstaan. Deze boosheid naar de ander ontstaat feitelijk vanwege de pijn die hij/zij heeft bloot gelegd.

    De boosheid als reactie is eigenlijk niets meer of minder dan het verzet tegen de pijn. We verzetten ons tegen gevoelens die daadwerkelijk in ons binnenste bestaan en die graag gezien willen worden, die aandacht nodig hebben. Je verzet je op zo’n moment tegen jezelf. Jouw binnenste wil je iets laten zien, en jij wilt er niet naar kijken.
    Feitelijk keur je je eigen gevoelens af. En dat levert wederom pijn en verdriet op. Dus, wie heeft je nu feitelijk de pijn bezorgd? Degene die kritiek op jou had of iets van je afkeurde? Of jijzelf omdat jij degene bent die de gevoelens/emoties van jezelf afkeurt?

    Wat de ander bij jou losmaakt, is feitelijk een spiegelbeeld.
    Deze persoon, die kritiek op jou heeft of dingen van jou afkeurt, laat aan jou zien, dat hetzelfde ook in hem/haar leeft. Dat er bij beiden oude pijnen zijn die nog niet verwerkt zijn.
    Het is net alsof we voor een spiegel staan. De één laat de ander zien wat er in beiden aanwezig is.

    De eerste reactie die bij ons naar boven komt in een vervelende of confronterende situatie is meestal boosheid of woede. Maar nu je weet dat deze boosheid eigenlijk een reactie is op ontkenning van verdriet in jezelf, is het makkelijker om het gehele plaatje te zien.
    Wanneer je in zo’n situatie mededogen naar jezelf hebt, je verdriet verwelkomt, er zelfs ‘blij’ mee bent dat je nu de kans krijgt om dit verdriet te genezen, zul je merken dat je uit de confrontatie stapt en alle negatieve energie uit deze verbinding haalt. Op dat moment ben jij weer meester over de situatie en niet afhankelijk van wat een ander wel of niet doet.

    Doordat je je bewust bent dat je feitelijk in een spiegelbeeld kijkt, weet je dat de ander met precies dezelfde pijnen en ontkenning worstelt als jij. In hem/haar leeft exact hetzelfde als in jou, je spiegelt elkaar. Beiden hebben hun eigen diepe wond. Roept dit al een beetje begrip op voor jezelf én voor de ander?

    Niet iedereen heeft al de moed om zo diep naar binnen te kijken. Maar degene die dit wel doet, zal op den duur ervaren dat het bevrijdend werkt. Als je je bewust wordt van je eigen afkeuringen van jezelf, van je eigen ontkenningen van je verdriet, zul je merken dat dit heftige gevoelens oproept. Gevoelens van spijt en verlies. Hoe je jezelf altijd zo hebt kunnen ontkennen en negeren. Jouw mooie Zelf. Je zult ervaren dat je steeds meer van jezelf kunt houden en dat het juist fijn is om alle delen van jezelf te accepteren. Het maakt je completer. Immers, alles wat in jou leeft, ben jij. Dat is wat jou tot JOU maakt. Hoe kun je nu een deel van jou afkeuren? Zou dat deel er niet zijn, dan zou jij JIJ niet zijn.

    Sta eens stil als je de boosheid in je op voelt komen en stel je maar eens voor, dat jouw toekomstige geheelde zelf, een kopie van jouzelf, naast je staat of loopt en zegt: ‘Ik hou zo verschrikkelijk veel van jou! Ik ben zó trots op jou!’ Voel maar eens de liefde en de troost die van deze woorden uitgaan en laat je maar knuffelen en troosten, neem deze troost en heling maar aan van jouw eigen Zelf en laat je koesteren. Dit is de liefde die je nodig hebt om te genezen. De liefde van jou Zelf.
    De prachtige keerzijde van deze innerlijke groei is, dat je je tevens bewust wordt van de pijn van de ander die hij/zij aan jou spiegelt. In hem of haar leeft dezelfde afkeuring en ontkenning. Ook de ander heeft pijn maar verbloemd dit door kritiek te uiten of boos te worden.

    Feitelijk zitten wij allemaal in hetzelfde schuitje. Maar doordat de ander jou je eigen pijn terug spiegelt, mag jij je daar nu bewust van zijn en ervoor kiezen om het met jouw eigen liefde en mededogen te omringen, zodat het kan genezen. Wat de ander jou spiegelt is eigenlijk een kadootje. De ander helpt jou om te genezen. En omgekeerd werkt dit natuurlijk hetzelfde, mits de ander zich hiervan bewust is. Deze uitwisseling van energie en informatie tussen mensen, is best iets waar we dankbaar voor mogen zijn.

    Een geheeld en compleet mens, heeft het niet nodig om kritiek te uiten op anderen, voelt niet de behoefte om de confrontatie met de ander op te zoeken om zodoende zijn eigen frustraties te maskeren.

    Een geheeld en compleet mens voelt zich vrij en prettig in en met zichzelf en spiegelt dit weer terug naar de ander zodat hij/zij er ook voor kan kiezen om zichzelf te genezen.

    Heb al je gevoelens en emoties lief, ze willen je wat vertellen. Het is je innerlijke stem die jou wil helpen, geef het de aandacht en de liefde die het verdient en nodig heeft. Hou op jezelf af te keuren, je bent precies goed zoals je bent. Het was de bedoeling dat je bent zoals je bent en voelt wat je voelt, want dat is het mens-zijn in al zijn uitersten, en dat is wat je hier op Aarde wilde leren en ervaren: hoe het is om mens te zijn.

    Wanneer je je boosheid op dezelfde liefdevolle manier kunt ontvangen zoals je dat doet met vreugde, zul je zien dat je niet meegezogen wordt in de emotie boosheid en de boosheid zelf wordt maar dat deze jou namelijk een belangrijke boodschap te melden heeft. Sta jij open voor wat jouw innerlijke stem jou wil vertellen?

    “Life is a beautiful game…
    you just need to know the rules”

    © Lilly Hoekstra

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.