Je emoties


Al je emoties mogen er zijn

Emoties zijn een natuurlijk onderdeel van het leven. Als we een gezonde relatie met onszelf willen ontwikkelen, dan is het essentieel dat we onze emoties leren aanvaarden.

door Isha Judd
Foto emoties tenen tekeningFoto emoties: Gemma Bou

 

Vaak leren we al op jonge leeftijd dat bepaalde emoties ‘slecht’ of ‘ongepast’ zijn: misschien werd ons verteld om niet te huilen of om niet boos te worden.

 

Maar door deze gevoelens te ontkennen, raken we ze nog niet kwijt. Wanneer een emotie genegeerd wordt, dan stagneert deze in ons. De emoties bouwen zich op en dragen bij aan de almaar groter wordende lading opgekropte gevoelens.

Na verloop van tijd raken deze emoties uit balans: boosheid wordt haat of wrok, en barst vervolgens uit in woede- en geweldaanvallen; verdrietigheid wordt depressie. We hoeven alleen maar naar een kind te kijken om te zien hoe natuurlijk emoties zijn. Kinderen worden met het simpelste gemak boos en verdrietig, maar toch hebben ze een aangeboren vermogen om overal vreugde en vermaak te vinden. Voor hen is de wereld een magische plek, en in situaties waar wij als volwassenen alleen maar verveeld raken, zijn zij in staat om verwondering te vinden.

En dat is nou ook precies waarom ze geen enkel aspect van hun emotionele spectrum ontkennen. Ze omarmen alle kleuren van dit spectrum zonder oordeel, als een natuurlijk onderdeel van de menselijke ervaring. Dus wanneer er woede opborrelt, dan is het intens, maar van korte duur: vijf minuten later zijn ze weer helemaal vergeten waar ze ook alweer boos om waren en gaan ze helemaal op in de spanning van een nieuw moment, de volgende ontdekking.

Soms, wanneer we op het spirituele pad zijn, dan passen we dezelfde ‘moetjes’ en ‘magnietjes’ van de conditionering uit onze kindertijd toe op ons groeiproces: we proberen onszelf in een image te wringen van een ‘braaf’ jongetje of meisje, een image dat niet zo ver verwijderd is van de verwachtingen die we krijgen opgelegd door onze ouders en onze maatschappij.

De zoektocht naar onvoorwaardelijke liefde, wordt een manier van gedragen: we proberen de handelingen van liefde en mededogen na te streven, zonder die ervaringen eerst te worden. Dit leidt uiteindelijk tot nog meer frustratie en wrok, want hoe kun je een ander in zijn perfectie aanvaarden als je jezelf nog steeds als imperfect ziet? Hoe kun je mededogen hebben als je jezelf niet kent? In onze poging om ons los te maken van de belemmeringen van onze vroegere beperkingen, plakken we onszelf een nieuw label op, dat soms nog meer rigide is dan die van ervoor.

Om onze goddelijkheid te ervaren, moeten we eerst onze menselijkheid omarmen. Om onvoorwaardelijke liefde hebben, moeten we eerst onze eigen perfectie ontdekken. Omarm je woede, omarm je verdriet; je zult er niet van bevrijd raken door ze te ontkennen, maar juist door ze te aanvaarden. Door jezelf de opgekropte energie te laten voelen, zul je ruimte in jezelf vrijmaken. Ruimte om te zijn, ruimte om lief te hebben, ruimte om te ontdekken wie je werkelijk bent.

Bron: http://www.urbanlotus.nl/emoties.html

 

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.